Hayat amacı ölüm

Ölümden bazen korkuyorum sonrası hiçlik ise bu beni daha da ürkütüyor hayat amacınız nedir neye göre yaşıyorsunuz?

Sonu Hiçlik Değilse Bu daha çok korkutmaz mı?
@Hulya_alatas;
Ve biz buna hazır değil isek?

Hepimizin amacı ölmek. Bir gün ansızın kapımızı tıklatacak

bu tarz benzer konu da açmışsınız daha önceden, eğer sürekli böyle şeyleri düşünüyorsanız bir psikoloğa gidin derim destek alın

Bence ölümden korkmaya gerek yok. Sonunda hiçbir şey olmasa, yani tam anlamıyla bir 'hiçlik'le karşılaşsak bile korkulacak bir şey yok bence. Zaten hiçbir şey hissedilmeyecek, ruh bedenle bağını koparacak ve sonsuz bir uykuya dalacağız

Kimler ölmedi ki hepimiz bir gün tadacağız. Benim korkum ölüm değil arkamda bırakacaklarım. Tabi insan bazen kötü olduğunda mesela bayılacak gibi oluyorsun o an yokolup gittiğini düşününce bir tuhaf hissediyorsun.

Ölüm; çoğumuzun gün içinde aklına bile gelmeyen, sadece etrafımızdakilere uğradığını ama bize hiç uğramayacağını düşündüğümüz, ansızın kapımızı çalacak o son. Gerçekten son mu, yoksa yeni bir başlangıç mı? Ben yeni bir başlangıç olduğuna inananlardanım ve ona göre yaşamaya çalışanlardanım. Bazen ölümü bekleyenlerdenim, bazen iliklerine kadar korkanlardanım... Ölümü düşününce aklıma hep şu mektubun satırları dolanır:

EY ÖLÜM
Habersiz geleceksin bir gün biliyorum.
Kapımı çalmadan, iznimi almadan gireceksin içeri.
Elimde işim, ocakta aşım, gözümde yaşıma bakmadan geleceksin.
Ne haber vereceksin, ne davet edilmeyi bekleyeceksin.
Dünya halen içimdeyken, heveslerim zirvedeyken, hiç bir işim bitmemişken geleceksin.
Hazırlığım yokken, umutlarım çokken, belki aç belki tokken geleceksin.
“Biraz bekle”, ”biraz dur”, ”biraz geç kal” diyemeden,
Yanıma bir şeyler alamadan, yalnız kalınca bir kabirde neler gerekir?
Valize onları dolduramadan, kimseyle vedalaşmadan,
Son taksitleri yatıramadan.
Oğlumu son kez göremeden, kızımı öpemeden, son sözlerimi diyemeden geleceksin.
İzin bile almadan, ”müsait misin” diye sormadan, yaşa başa bakmadan, son lokmayı yutmadan geleceksin.
Anaları evlatsız, evlatları anasız, yiğitleri yarsız bırakansın sen.
Gülüşleri yarım, acı ve sızıları derin bırakansın sen.
Her yeni ölümle hayatın yalanlığını anlatansın sen.

Ve Ey ÖLÜM!
Nasıl gelirsen gel, ne zaman gelirsen gel!
Ömrümüzün en hayırlısı, ömrümüzün sonu olsun.
Amellerimizin en hayırlısı, son amelimiz olsun.
Günlerimizin en hayırlısı, Rabbü'l-alemin'e kavuştuğumuz gün olsun.

Bence hayatın bir anlamı olup olmadığını ölümden sonra öğrenmeye çalışmak yerine, elimizdeki zamanı nasıl değerlendirdiğimize odaklanmalıyız. Ölümden sonra ne olduğunu kesin olarak bilmiyoruz ve bu belirsizlik insanı korkutabiliyor. Ama bana göre hayatın anlamı, sonsuza kadar yaşamakta değil; yaşadığın süre boyunca bir şeyler başarmakta, sevdiğin insanlara dokunmakta ve geride güzel bir iz bırakabilmekte. Ben hayatı, bir gün biteceğini bildiğim için anlamsız görmüyorum; aksine, sınırlı olduğu için değerli buluyorum. Belki de önemli olan hayatın sonunda neyle karşılaşacağımızdan çok, o sona gelene kadar nasıl bir insan olduğumuzdur

Herşeyin sonunun ölüm olduğu bir evrende hayattayken canın ne isterse onu yapma özgürlüğü elde etmişim daha ne olsun? İstediğin herşeyi bu bilinçle yapabilirsin, hiçbirşeyden korkma, hayat senin hayatın nasıl olsa öyle yada böyle sonuçta aynı. Bundan dolayı o sona hangi yolu izleyerek ulaştığının bir önemi yok. Senin amaçlarına hizmet ettiği sürece her yol mübah, keyfine bak.