EEE, ne yapacağız biz, nasıl para kazanacağız ?

Eh şimdiden özür dileyeyim, burası söylenme yeri mi diyenlerden. Haklısınız ama artık daraldım iyice...

57 yaşına geldim ben. ne yapacağımı, ne yapacağımızı, ne yapmamızın beklendiğini artık hiç bilmiyorum.

Yazılım işi tırt oldu. zaten proje ne olursa olsun kaç para isteyeceksin, kaç para alacaksın. herşey ateş pahası, maliyetler uçuk. adamlar da haklı.

Şirket açmak demek daha baştan bir çuval para dökmek, senelerce de para kazanmasan bile para dökmeye devam etmeyi kabul etmek demek. kapatsan kapatamzsın, muhasebeci parası yeter zaten. bir de bağkur kazığı var.

yurtdışına birşey göndermek bir dert, kargo desen uçuk, ihracat devasa zor ve pahalı. zaten ne satacaksın ki, burada birşey üretilmiyor, birşey de getirtemiyorsun ne çinden ne başka yerden.

web sitesi istedi bir arkadaşım geçen ay. girdim claudeye yap dedim yaptı. çok da güzel yapmış. arkadaşım beğenmedi, eskisini kopyalasak dedi, adresi verdim, kopyaladı. yüzsüz yapay zeka... bir de bülten aboneliği eklemiş kendi kafasından. o iş de bitti.

elimden gelir, ahşap işi yapayım... tahta kalas kereste nasıl bu kadar pahalı olabilir ? hep fatura kesme olayıına takılıyor zaten insan. hadi onu hallettik diyelim bu kadar pahalı malzeme alıp kaça satacaksın ki...

elektronikte çok iyiyimdir. maaşlar yüksek insanların yerini alabilecek cihazlar, projeler yapayalım o zaman... bir bakıyorsun ki 2 dolarlık şey burada 50 dolara satılıyor. tek tek bakarsan küçük rakam ama bütün proje için gerekenlere bakıyorsun, aklın çıkıyor.

borsa işinde de iyiyimdir. yerlerde sürünüyor. rezillik diz boyu. kriptolar desen yok kredikartı ile yükleme yapamazsın, yok komisyonları bindirirler yok abuk sabuk vergiler. para kazansan çekemezsin.

neye elini atsan, aklına para kazanmak için ne fikir gelse hemen orasını vergilerle yasaklarla dolduruyorlar.


eee bu millet ne yapacak... nereden ekmek yiyecek ?

anlayamıyorum nasıl oluyor da herkes bu işi kabullenmiş gözüküyor ? hiçkimse sesini çıkartmıyor.

nefret ediyorum bu durumdan. hayatımın neredeyse 30 senesini yediler bitirdiler.

coğrafya kaderindir. herhalde hakikaten öyle...

Hocam haklısınız birşey diyemiyorum bu yüzden yurt dışında yaşamadan öbür tarafa gitmemek gerek

ona da vize alamıyorsun. o yolu da denedim. onu yapmak için de para lazım. gitsen ne iş yapacaksın ? evet şirket kurmak fatura kesmek, açmak kapatmak vergi vermek çok kolay. adamlar zaten seni destekliyor adamlar. ama.... kimseyi tanımazsın etmesin, neye ihtiyaçları var bilmezsin... her türlü alt düey işe eyvallahım ben. yine de ne burada ne dışarıda yapacak şey bilemiyorum.

Valla haklısınız üstadım ekmek aslanın ağzında değil artık sonuna gelmiş durumda

Hocam risk almadan viski içemezsiniz yaşınıza hürmet ederek şöyle bir durum bar şimdi ben 21 yaşındayım ben yurt dışına gidip kimseyi tanımasamda elbet bir zorluktan sonra arkadaşlarım çevrem olacak o yüzden başta doordash gibi işler yapıp arkadaş kasmak lazım dil geliştirmek lazım ondan sonrası ip gibi gelir

Muhteşem bir yazı . Elinize, yüreğinize sağlık. Özellikle Bağkur kazığı cidden insanı yoruyor. Çin ve diğer ülkelerden ürün getirereme durumunu "para iç pazarda kalsın " olarak açıklayan bakanlık tamamen işleri kilitledi . 1 dolar 20 cent olan devreyi şuan Türkiye'de 1650 tl ye satıyorlar . bu para iç piyasada kalmasın kardeşim . bu kazıklamaktır insanları . Ülkede mutlu insan olmasın, kazanan insan olmasın diye ellerinden ne geliyorsa yapıyorlar. bir kısım milyarlar kazanırken bizim kazandığımın 20-30 binin peşine çifter çifter maliyeci doluyorlar . kesinlikle coğrafya kaderdir.

valla üstadım riskin alasını aldım. bavulumu toplayım 3 defa gittim yurtdışına. bosna, isviçre, ingiltere. o zamanlar durumun bu kadar kötü olabileceği aklına gelmiyordu kimsenin. nasılsa bir şekilde kazanıyorum bir şekilde iş yapabiliyorum diyerek geri döndüm.

evet haklısın, risk almadan hiçbirşey olmaz, kabul ama öncelikle benim için yaş faktörü var. eskisi gibi küt diye iş bulamıyorsun. haha eskiden ben iş aradığımı bile bilmem, biri birine söyler , o biri bana söyle öylece işe girerdim.


son iki senedir gidip gidip geliyorum yurtdışına. maragozluk, kafe açma, vatandaşlık için ev almak, pizzacılık dahil aklına gelirse. internet işi, bilgisayar işi, hatta çim biçme ve bahçe işleri... bir türlü olmuyor da olmuyor. özellikle basit işlerde sanırım çevre edinmek daha önemli. genç yaşlarda o işten bu işe zıplayıp yolunu bulma imkanın olabiliyor, ilerleyen yaşlarda olmuyor. enerjin elvermiyor.

yine de soru hala orada duruyor... ne yapmamızı bekliyorlar.... ölmemizi mi... edevlete "ben ölmek istiyorum" diye bir seçenek koysunlar o zaman, sms onayı falan aldıktan sonra bir ambulans gelsin birşeyler enjekte etsinler, sonra da götürüp gömsünler. onu da hatta paralı yapsınlar.

çeyrek asırdan fazla bir süre... geri dönülmez şekilde rezil edildi heryer. bize birşey düşmedi.

iyi de be yahu... biz iş yapıp para kazanamazsan sana da vergi gelmez ki.. sen ne yiyeceksin o zaman... üçbeş kuruş da gözünü doyurmuyor zaten aldınmı milyarlar trilyonlar almak istiyorsun.

hiç anlamıyorum...

şunu anlıyorum... bir müksüzleştirme, elektrikli araçları pompalayarak yaşam yerinden çok uzaklaşmanı egelleme, kapitalist düzene kör ve sağır baskılanmış baş kaldıramayan köleler yetiştirmek... ama bu biraz fazla olmadı mı.... insanları bu kadar parasızlığa ve sefilleğe itmek...


Türk milleti dik durur, başını eğmez... işte böyle eğdirirler... sen günlük olaylarla dikkatini dağıtıp yarını düşünürken onlar elli yüz sene sonrasını planlar.

böyle de itelerler koca memlekete...

coğrafya kaderindir.

Hocam insanın yıllarca emek verip her alanda duvara toslaması gerçekten yıpratıcı, özellikle tecrübenin bile eskisi kadar değer görmemesi insanı ister istemez umutsuzluğa sürüklüyor.

üstelik bunlar iyi günlerimiz orta vadede AI mavi yakalık dahil yapmaya başlayacaktır max 10 senesi var. (bilgi seviyesi eksponansiyel artıyor unutmayın)
uzun vadede ise emeklilikte bize bakacak kimse olmayacak.

malesef bir devrimin ortasında doğduk hep derim kendi çevreme de keşke bi 20-30sene önce yada sonra doğsaydık diye