Ticarette babamı tanımam…

İnsan en çok en yakınına kör, en yakınına nankör olurmuş.

ticarette babamı tanımam bir ahlaksızlık değil ki. ahlak kavramı zaten sınırları belirsiz bir kavram, toplumsal düzeyde bile uzlaşma sağlanmış değil, kimine göre ahlaklı olan kimine göre ahlaksız sayılabiliyor. bence bunu etik üzerinden değerlendirmeliyiz, ahlaklı değil de etik mi değil mi diye sormalıyız. iş hayatında vicdanlı olmak, genelde kaybettiriyor çünkü kimse bunun kıymetini bilmiyor. etik sınırlar içerisinde agresif ve saldırgan olmak lazım diye düşünüyorum başarılı olmak için. ama uzaklaşıp genel tabloya baktığımızda, amaç para kazanmaksa etik de bir illüzyon; önemli olan sonuç. hırsız da para kazanıyor (ki yakalanmıyorsa oda iş insanıdır çevresince, hırsız değildir), dlandırıcı da, emeğiyle çalışanda. ahlak insanı enayi yapar, kendimden biliyorum. ben elin 7 kat yabancısına bile bedava iş yapıyorum ne olacak ya diye. 5 senedir öz kardeşim, ne selam verir ne sabah verir, ne halimi hatrımı sorar. işi düştüğünde ilk bana gelir, işi halleder teşekkür bile etmeden gider. sonra ara ki bul. bir yardım isteyim, bir şey söyleyim "niye bana minnet ediyorsun ki?" diye sorar. muhtemelen bunu okurken siz bile sinir oldunuz. en iyi yol, iş ile özel ilişkileri ayrı tutmak, ahlaklı mı diye değil etik mi değil mi diye düşünmek. misal benim 30-40dkmı alacak bir iş için para istemek bana ahlaksızlık gibi geliyor, ancak o noktaya deneyim ve bilgimle geldim, ampul değiştiren adam bin tl isteyebiliyorsa bende istemeliyim utanmadan.