İnsanlara güvenmek cesaret mi, saflık mı?

Güvenmek çoğu zaman erdem olarak anlatılır.
Ama yaş aldıkça insan şunu sorguluyor:
Gerçekten cesur olduğumuz için mi güveniyoruz,
yoksa hâlâ saf kaldığımız için mi?

İnsanları tanıdıkça mı güven azalıyor,
yoksa yaşananlar bizi daha temkinli mi yapıyor?

• Güven herkes için mi geçerli olmalı?
• Güven bir hak mı, yoksa kazanılması gereken bir şey mi?
• En son kime ve neden güvendiniz?

Düşüncelerinizi merak ediyorum.

iyi niyetli olduğumuz için

Asıl cesaret başka insanlara güvenmek yerine kendine güvenmektir. Cesaretli birisi başkalarına güvenmek yerine her zaman kendisine güvenendir, kaybetse bile...

En iyisi Allah'tan başka kimseye güvenmemek.

Tanımadığıma bir kere tanıdığıma bile bile pek çok kere güvenirim köy tanıdık olduğu halde

Güvenmekten sıkıntı doğar ise tatlı beladır çoğu zaman, kime güvenip güvenilmeyeceğini öğretir. Körü körüne insan kendini ateşe atmamalı tabi

Bir başkasını da insan kendi gibi bilmeli

Kimseye güvenmeyeceksin.