İyilik yapıp iyilik gören var mı ?

merakımdan soruyorum bir insana iyilik yapıp karşılığında kötülük,nankörlük görmeyen var mı ?
iyiliği karşılığında iyilik gören var mı ?

soruyorum çünkü benim yaptığım iyilikler iyilik olarak dönmedi yada çevremde iyilik yapanların iyilik gördüğünü görmedim.
ben denk gelmemiş de olabilirim tabi.

genelde iyilik yapmak zayıflık enayilik gibi görünüyor malesef.
derler ya "Bir insanı 40 yıl sırtında taşı 1 gün indir, bu beni 40 yıldır taşıyor demez de, bir gün indirdi der" işte öyle bir şey..

Karşılık beklenerek yapılan şey iyilik değildir zaten kendin için yaparsın iyiliği vicdanı bir durum.

iyilik bekleyerek iyilik yaptıysan kötülük görmediğine dua et, iyilik karışıksız, inandığın rabbin için yapılması gerek, karşılıklı iyiliği belki aile içinde bulursun.

İyilik yapmak aslında zayıflıktan ziyade o kişiyi üstün gösterir.

iyilik karşılık için yapılmaz bencede sevgide öyledir fedakarlıkta.
menfaat dünyasında olduğumuz gerçeğini unutmamalıyız.
tüm ilişkiler çıkar ilişkisidir farkında olarak yaşmak gerek bence hocam.

tamam hocam karşılık beklemek iyiliğin özünde olmayabilir ama iyiliğin karşılığı nankörlük olunca bu artık kendini korumaya girmiyor mu ?

tamam hocam karşılık beklemek iyiliğin özünde olmayabilir ama iyiliğin karşılığı nankörlük olunca bu artık kendini korumaya girmiyor mu ?

bu bakış açısı doğru da toplumda bunu %1 anca görür hocam

tamam hocam karşılık beklemek iyiliğin özünde olmayabilir ama iyiliğin karşılığı nankörlük olunca bu artık kendini korumaya girmiyor mu ?
iyilik yapıp nankörlük görmek çıkar ilişkisinden çok şahsa saldıır gibi geliyor şahsen.

bu bir imtihandır genelde kötülük görebilirsin

İyilik yaptığımda kötülük gördüm diyemem ama. İyilik yaptığınızda bu iyiliğin değeri olmuyor. çünkü karşı taraf bir bedel ödemediğinde sizin ne kadar önemli bir iyilik yaptığınızı anlamıyor.
Ticari kazanç sağladığınız işlerinizde kardeşinize dahi ücretsiz hizmet vermeyin ki yaptığınız işin değersiz olduğunu düşünmelerine sebep olmayın.

Mesela çocuğumu seviyorum, ben onun babasıyım ve onun için her şeyi karşılıksız yaparız; iyilik, güzellik, aklına ne gelirse… belki kendi hayatımızdan bile feda ederiz. Ama çocuğun bakış açısından düşünelim: “Nede olsa babam beni çok seviyor, zaten yapacak” diye bir varsayımla hareket eder. Burada iyiliğin karşılığı doğrudan bir minnettarlık değil; ama bu, sevginin niteliğini değiştirmez.

Eşimiz açısından ele alalım. Genelde eşimizin hayatında merkez olmak için çabalarız. Yirmi yıl sonra geriye baktığımızda, yaptığımız iyilikler ve fedakarlıklar çoğu zaman geri dönüp bize minnettarlık olarak yansımayabilir. Belki eşimiz bunu kendi mutluluğu için kullanmış, ilgi beklemiş olabilir. Ama aynı anda kendi perspektifimizden bakalım: Onu mutlu ederken biz de mutluyduk. Burada asıl bencil olan biz miyiz? Belki de eşimizi kendi mutluluğumuz için bir araç yapmışızdır.

Akrabalar, arkadaşlar, iş ilişkileri… Hepsi için benzer bir döngü vardır. İyilik yaparız, karşılık beklemeyiz; bazen iyiliğimiz görmezden gelinir, bazen nankörlükle karşılanır. Ama burada kritik olan nokta şu: İyiliğin değeri, karşılığında alınan tepkide değil, onu yaparken bizim hissettiğimizde yatar. Karşılık beklemeden yapılan iyilik, hem bir sorumluluk duygusunu hem de kendi iç huzurumuzu besler.

Kısaca söylemek gerekirse, iyiliğin karşılığı illa minnettarlık ya da “iyi bir karşılık” değildir. Bazen iyilik yapmak bir sınavdır; bazen karşı tarafın davranışı bize kendi sınırlarımızı, beklentilerimizi ve bencilliklerimizi gösterir. Ve en önemlisi, iyilik yaptığımızda aslında hem karşımızdakine hem de kendimize bir mesaj veririz: Biz, vicdanımız ve değerlerimiz doğrultusunda yaşamayı seçiyoruz.

Yani evet, nankörlük, haksızlık ve çıkar ilişkileri karşımıza çıkabilir; ama iyiliği yapmaya devam eden kişi, aslında kendi insanlığını ve huzurunu korur.

bunlarla alakalı kanalım var benim hocam