Mesela çocuğumu seviyorum, ben onun babasıyım ve onun için her şeyi karşılıksız yaparız; iyilik, güzellik, aklına ne gelirse… belki kendi hayatımızdan bile feda ederiz. Ama çocuğun bakış açısından düşünelim: “Nede olsa babam beni çok seviyor, zaten yapacak” diye bir varsayımla hareket eder. Burada iyiliğin karşılığı doğrudan bir minnettarlık değil; ama bu, sevginin niteliğini değiştirmez.

Eşimiz açısından ele alalım. Genelde eşimizin hayatında merkez olmak için çabalarız. Yirmi yıl sonra geriye baktığımızda, yaptığımız iyilikler ve fedakarlıklar çoğu zaman geri dönüp bize minnettarlık olarak yansımayabilir. Belki eşimiz bunu kendi mutluluğu için kullanmış, ilgi beklemiş olabilir. Ama aynı anda kendi perspektifimizden bakalım: Onu mutlu ederken biz de mutluyduk. Burada asıl bencil olan biz miyiz? Belki de eşimizi kendi mutluluğumuz için bir araç yapmışızdır.

Akrabalar, arkadaşlar, iş ilişkileri… Hepsi için benzer bir döngü vardır. İyilik yaparız, karşılık beklemeyiz; bazen iyiliğimiz görmezden gelinir, bazen nankörlükle karşılanır. Ama burada kritik olan nokta şu: İyiliğin değeri, karşılığında alınan tepkide değil, onu yaparken bizim hissettiğimizde yatar. Karşılık beklemeden yapılan iyilik, hem bir sorumluluk duygusunu hem de kendi iç huzurumuzu besler.

Kısaca söylemek gerekirse, iyiliğin karşılığı illa minnettarlık ya da “iyi bir karşılık” değildir. Bazen iyilik yapmak bir sınavdır; bazen karşı tarafın davranışı bize kendi sınırlarımızı, beklentilerimizi ve bencilliklerimizi gösterir. Ve en önemlisi, iyilik yaptığımızda aslında hem karşımızdakine hem de kendimize bir mesaj veririz: Biz, vicdanımız ve değerlerimiz doğrultusunda yaşamayı seçiyoruz.

Yani evet, nankörlük, haksızlık ve çıkar ilişkileri karşımıza çıkabilir; ama iyiliği yapmaya devam eden kişi, aslında kendi insanlığını ve huzurunu korur.

bunlarla alakalı kanalım var benim hocam