Fakirler neden çocuk yapıyor?

Bu konuda çocuğa nasıl baktığınız ve ondan beklentileriniz nedir şeklinde bakmak mantıklı olacaktır. Geçen senelerde evimize ciddi bir tadilat yaptırdık ve oradaki alçı ustasıyla sohbet ederken geçen konuşmanın kısa bir özetini paylaşmak istiyorum.
- Kaç kardeşsiniz ve tüm kardeşleriniz inşaatçı mı?
- 11 kardeşiz keşke bir 11 daha olsa
- sayı çok değil mi ?
- sizin kültürünüzde ve bizim kültürümüzde para yönetimi farklı aile yapısı farklı. Bizde tüm kardeşler çalışır para babada toplanır. Kardeşlerden biri evlenecek sözlenecek vs tüm para oraya aktarılır ve tüm kardeşler için aynısı yapılır. Sizde ise herkesin kazancı kendine olur ve para birikmez.

Bu konuşma bile iş gücü olarak baktığınızda bir eve çok fazla gelir akması olarak değerlendirdiklerini gösteriyor. Bu konuşma İzmir'de geçti ve tadilatı yapan tüm ekip doğu kökenliydi. Çocuk sahibi olmak ve onlara bakmak ve beklentiler açısından bölgesel kültürel farklar olabiliyor.

O zaman ortada ülke diye bir şey kalmaz. Aşırı derecede bencil bir düşünceniz var. Yorum yapıp destekleyenlerin iğrenç yorumları da cabası. Bu duruma sadece para olarak bakamazsınız. Fakir diye nitelendirdiğiniz durumu olmayan kişilerde ilerde yaşlandıklarında ellerini öpecek onlara sahip çıkacak evlat isteyebilir. Bu onların en doğal hakkı. Hiç kimse çocuğuna bir şey bırakmak zorunda değil. Ancak iyi yetiştirmek zorunda. İyi yetiştirilen çocuklarımızın kendileri zaten ev araba sahibi olabilirler. Ayrıca bu ülkenin daha iyi standartlara sahip olması çocukların ellerinde şuan. Geleceğin ticaretini onlar yapacak, doktoru mühendisi onlar olacak.

Bizde çok fakirdik. İstanbul'dan Kocaeli'ye geldiğimizde sadece tek bir odalı evde kalıyorduk. Mutfak için dışarı çıkıyor ayrı bir yere gidiyorduk evin yakınında. Sonrasında babam sağolsun bir ev yaptı ve bırakabildi bize. Ancak araba bırakamadı. Çalıştım kendim aldım. Harçlık çok ama çok az aldık. İhtiyaçlarımızı her zaman karşılayamadık. Ben kendimi geliştirdim çalıştım didindim birşeyler yaptım ve yapmaya da devam ediyorum. Belki ilerde çok zengin olacağım ve bu sefer benim soy adım bu zenginliğimden faydalanacak? Bunu bilemeyiz.

Fikrinden dolayı konu sahibi çocuk düşmanı ilan edilmiş ama çoğu başlıktaki “fakir” kelimesine takılıp içeriği okumamış. Şu anda en nefret ettiğim bir tiptir; ülkesindeki ekonomiden, eğitimden, adaletten, güvenden, yozlaşmışlıktan, kutuplaşmışlıktan ve aklıma gelmeyen onca şeyden şikayet edipte çocuk sahibi olmak isteyenler. Özellikle ekonomiden şikayetçi olup hâlâ daha çocuk yapma derdinde olanlar var. Senin durumun belli. Karı koca tek asgari ücretli geçinemiyorsunuz. Bir de işin içine çocuk giriyor. Çocuğun bakıma ihtiyacı olur. Doğurdum sokağa saldım diye bir şey yok. Çoçuk doğduktan sonraysa bez parası, mama parasından, kıyafet parasından ve oyuncak parasından şikayet eder bu kesim. Kısa ve öz; bakamayacaksan doğurma. Bunun bilincinde ol. Özellikle de şikayetçi olduğun şartlar altında bunu yapma, ileride çocuğun da sıkıntılar çekmesin.

Canlıların üreme davranışı hep vardır bu en ilkel özelliğimiz. Bunu kontrollü hale getirmek ancak insan üstü bir gayret ve mantıkla olur. İlkel primat zekasına sahip insanlardan erdemli bir davranış beklemek mantıksız olur. Birde bizim ülkede din ve bağnaz aileler de eklenince mantık iyice sıfır. Sırf dedeler torun sevsin diye çocuk yapan insanlar var düşünün.

Çocuklarıma bırakacağım en büyük miras onları hiç dünyaya getirmemek olacaktır demiş büyük bir şair.

Yazıp yazıp sildim.

Cümleniz bana şu sahneyi hatırlattı:


https://x.com/etkilihaber/status/1810230711003267118

Sermaye olarak gördükleri için yukarda bi arkadaşta belirtmiş. Fakirin sermayesi çoluğu , cocuğudur.

Bu sadece fakirlikle alakalıda değil sistemler ve yönetim temeline yatıyor.
Ülkelerde aynı politikayı uyguluyor nüfusu çok olan bir ülke düşük gelir grubuna sahip olmasına rağmen, dünyanın en zengin ülkeleri arasında olabilir.

Kısacası sosyolojik olarak çekirdek aile yapısı ve nüfus planlamasına dikkat edenle dünyanın en genç nüfusuyuz diye geçinen ekonomilere bakabilirsiniz.

Valla bu iş aile ve yetiştiğin sosyal çevreye göre değişir. 7 Kardeşiz, babam ne ev nede araba bıraktı, ama 7 kardeş hepimiz üniversite mezunu ve iş sahibiyiz. Ha ama şu anki ülkenin sosyal durumuna göre konuşuyorum 1 çocuğum var 2. çocuğu asla düşünemiyorum.

Gittiğin bir doktor veya adalet aradığın bir hakim yada savcı 'da fakir bir ailenin çocuğu olabilir.
Onların eline kaldığında bu yorumunu tekrar edecek ,yüreğe ve cesarete sahip olmanı etmeni ederim.
Mesela içinde bulunduğun durumu gözetmeksizin ailen fakirmiş seni neden yapmışlar bu ne cesaret diyebilirsin.