Bir saniye bakarmısınız yaşı büyük abilerim.

23 yaşındayım bu zamana kadar tek kötü alışkanlığım alkol sigara oldu çocukluğumda sevilen biriydim artık anladım ki aile tarafından ben bir yabancıymışım… ailemle her hafta tartışma oluyor anne baba bu zamanlardan önce 16 yaşımda okula giderken arabayı kaçırmıştım heves işte çocukluk. Kaza yapmıştım evde güzel bir dayak yemiştim abim tarafından babamla atışmıştık gömleği falan yırtılmıştı ciddi atışma sonra 16 yaşımda evden gitmiştim 1 hafta kız arkadaşımın annesinin boş bir dairesi vardı sadece parke var evde 1 hafta orda kaldım ordan okula okuldan oraya gidiyordum. Sağolsun kızın annesi sabah kahvaltı yemek falan getiriyordu sonra annem aradı oğlum gel baban çok üzülüyor babama verdi telefonu eve gel dedi hayır dedim sonra sen bilirsin dedi en son gitmiştim küçüklüğüm bu tramvayla geçti… 23 yaşına geldim hala o kaza konuşuluyor. Artık gerçekten evde istenmediğimi düşünüyorum 22 yaşında evden gündüz çıktım 1 gün sonra gündüz geldim eve beni 1 gün boyunca ailemden bir kişi aramadı… nerdesin oğlum diyenim olmadı. Tatile gittim 1 hafta 1 kere aranmadım naptın oğlum açmısın diye… askere gittim 1 kere paran varmı denmedi. Eski iş yerinden samimi olduğum bir abla vardı sağolsun o gönderiyordu. Onun gönderdiği parayla geçiniyordum. Bir gün para istedim kıbrısta android telefon kulanmak için alıp kulanıcaktım aldım bi zaman sonra aradılar oğlum abinin borcu var anladım zaten telefonu satıp parayı bi şekilde göndermiştim. Askerden geldim onların istediği bir işe girdim kendim istemedim araba aldık ortak ailecek abim ben babam para koyup abim arabayı satmaya kalktı neden dükkan alalım diye tutturdu onu sattık dükkan aldık 3 ortak ben artık bu durumdan sıkılmıştım benim çektiğim krediyi kapatın ben istemiyorum dedim. Kavga gürültü evde krediyi kapattırdım. Ama 3 ay 32 bin lira her ay ödedim o para ne olucak dedim abin vericek dedi annem 6 ay oldu para ortada yok onu geçtim babam krediden zorlanmasın diye ben babamın kredisini öderim dedim onu ödüyorum 13 bin her ay babam yine krediye bulaşmış duyduğum 25 bin her ay ödüyormuş, asgari ücret +12 bin emekli maaşı var babamın. abim yine bişeyler karıştırmış çektirmiş kredi abim dediğim kişi evli 1 çocuğu var ayrı evi. artık evlenmeyi düşünüyorum beyaz eşya alacağım anneme diyorum parayı ne zaman verecek diyor ekmek alıcak parası yok anne diyorum ben evlenicem ev dizmem lazım ben napıcam diyor verir 3 sene sonrs verse ne olucak 80 bin lira 3 sene sonra değersizleşicek diyorum bişey diyemiyor. Eve abim geliyor oğlum açmısın diye soruyor. Ben geliyorum bir kere oğlum açmısın kelimesini duymadım. İşten eve geliyorum evde kimse yok, yemek yok. Arkadaşlar artık gerçekten herşeyden sıkıldım ilişkim bitti aile konuları yüzünden kızın yanına gittiğimde yüzüm hep asıktı çünkü ona durumlarımı anlatamıyordum en son tartıştık eve bıraktığımda kafamın çok karışık olduğunu onunla alakası olmadığını söyledim. Bu abi dediğim kişi abi demeye utanıyorum artık, evlenip kendi yuvasını kurdu annemden babamdan hala elini çekmedi. Bir şey alıcak ortak alalım araba alıcak ortak alalım. Artık diyorum beni de dinleyin bende bu evdeyim bende oğlunuzum dinleyen olmuyor aslında abimin parası var sadece güzel oyun oynuyor. Babama demediği laf kalmadı yüzüne babam 10 kere yemin etti onunla iş yapmamak için, her zaman annem yap yap dedi. Kafam o kadar karışık ki öyle bir şeyin içindeyim ki gitsem olmuyor kalsam olmuyor ne yapıcağımı bilmiyorum psikolojim gerçekten bozuldu bunu artık dişünüyorum. yaşı büyük abilerimin fikirlerini almak istiyorum. artık gerçekten kafayı yemek üzereyim.

Hocam Allah Sabır Versin Size Allaha Dua Edin Herzaman O Herşeyi Gören İşiten Duyandır .

Yurtdışı, yeni hayat?

Kendi yolundan yürü kardeşim. Yapacak birşey yok Allah gönlüne göre versin inşallah

Geçmiş olsun ama seni hâlen o evde tutan şey ne babanın kredisine bilmem kaç k ödeyeceğine ayrı bir eve çık kiraya o kadar öde bence

Yok be hocam o işler öyle yürümüyor

Hocam halen aile diyebiliyorsunuz ve bu en saçma kısım. Hayatınızda ailem dediğiniz kişiler aile kavramındaki görev ve sorumlulukları yerine getirmediği gibi sizi çıkmazlara ve zor durumlara sokan kişilerden oluşmakta. Bir gün işe yarayacak diye hayatınızda tutmanın bir anlamı yok. Zaten size bir faydalarıda yok kendi önünüze bakın her şey düzelicektir bir süre sonrada unutursunuz onları.

Gerçekten o kadar doluyum ki. Artık herşeyden ümidimi kestim bir yaradan için yaşıyorum hiç bir şeye hevesim kalmadı. Artık yapmak istediğim birşey bile kalmadı arkamda durucak ailem olduğunu düşünmemeye başladım gerçekten de böyle anne baba sevgisi nedir artık unuttum. Artık bu ev beni boğuyor yemek yiyemiyorum iştahım kalmadı kilo verdim. Ortak dükkan açıldı abimle oto yıkama 1 sene yardım ettim yeri geldi ben baktım en son dayanamadım artık hem fabrikaya git ordan dükkana git uyu fabrikaya git iş çıkışı dükkana git variyalar denk gelince annemi çalıştırıyordu dükkanda annem araba yıkıyordu. 45 yaşında kadın. Ben utanıyordum ama abim dediğim kişi utanmadı hiç bir zaman. devretiler en sonunda. Hep onların dediklerini yaptım hep destek oldum. Ama artık her şeyden ümüdimi yitirdim. 23 yaşında ortak araba var şuan ben aldığımda aranıyorum getir abinin işi var diye benim işim yok mu beni neden kimse görmüyor. Çok mu takıyorum kafaya bunları?artık yaşamak bile istemiyorum

Maalesef iyilik diye yaptıkların bir zaman sonra görevin olarak görülmeye başlıyor. Sömürülme hissinn ne olduğunu iyi bilirim, rahatsız edicidir.. işin özü ya o deveyi güdeceksin ya da o diyardan gideceksin, maalesef ortası yok. Bol şans, yolun kısmetin bahtın açık olsun.