2-3 ayda bir R10.net'de dert yanmak bana farz oldu sayılır. Ama benim geçtiğim yollardan geçmiş ve üstelik aynı sektörde olduğum insanların tecrübelerini dinlemek bana iyi geliyor.
11.Sınıfın ikinci dönemi örgün öğrenimden açık öğrenime geçtim. 11. Sınıfın ilk dönemi matematik derslerinde uyuyarak, kalan derslerde de kitap okuyarak geçirdim. Açığa geçme sebebim ticarete daha fazla odaklanmak, kendimi geliştirmek ve bir yandan liseyi bitirmekti. İşler belki istediğim gibi gitti gitmedi fakat şu an içinde bulunduğum durum can sıkıcı.
14 - 15 yaşlarında finansal özgürlüğü elde ettim(o zaman ki ekonomide günde 1000-1500TL'ler kazanıyordum), internet üzerinden çok iyi paralar kazandım fakat bu kazandığım miktarlar aylar geçtikçe daha da azalmaya ve bugünlerde yok olmaya başladı. Sektörün odağının değişmesi ve benimde belki treni yakalayamamamdan kaynaklı olarak şu an yapmak istediğimi yapamıyorum. Kazandığım paralar çokta yüksek miktarlar değil elbette, geçen ay üzerinden konuşursak günde 200-300TL kazanıp bunu aileme yük olmadan kendi harcamalarıma veriyordum. Sonrasında şunu farkettim ki ben kendimi dilediğim hızda geliştiremiyor ve günü geçiriyordum. Bu şuan bana değmiyor belki keyfim yerinde ama peki ya ileride ne olacak?
Odaklanmam ve yapmam gereken şeylerin çok farkındayım ama hepsinin önünde ekonomik sebepler olması beni çok yoruyor. Bugün spora başlasam (Fitness üzerinden konuşuyorsak) ayda 6-7 Bin TL bir masrafı oluyor. Bugün bir dil öğrenmek istersen 15-20 Bin TL istiyorlar. Bari okuyayım bir diploma edineyim sonrasında da herkes gibi "ya ben okudum da ülkenin durumu belli" diyeyim diye dershaneye gitsem 45-50Bin TL'den bahsediyorlar. Bunların hepsi masraf ve bir gencin bunların hepsini yapması gerekiyorken aralarından bir tanesini bile seçip yapamıyor olması çok üzücü.
Yapmak istediğim tek şey ticaret. Bir şeyler üretip insanlara sağlamak bana sadece maddi açıdan değil eylem olarakta zevk veriyor. Herhangi bir karım olmayan bir ticaret bile beni iyi hissettiriyor. Bu karakteristik bir özellik sanırım ve bu potansiyeli de eritmek istemiyorum. Yaşım genç ama ilerliyor. Almam gereken sorumluluklar artıyor. Yaşım 14-15 hatta 16'yken bu durumu umursamıyor düşünmüyordum bile fakat şu an 17 yaşındayım, 7-8 ay sonra 18 olacağım. Uzak bir perspektifden bakınca kendime doğru dürüst bir şey katmamışım.
Her şeyin farkındayım, en üzücü olanı ise çaresizliğimin farkında olmam.
Lütfen alta "şükret" gibi şeyler yazmayın. Cumadan daha yeni geldim
Her günüm için şükretmeye devam ediyorum, isyan etmiyorum. Bulunduğum durumdan daha beteri de olduğunu bilerek yaşıyorum. Belki benim imtihanım budur bilemeyiz. Sadece sizler bu durumdayken nasıl çıktınız veya siz bu durumda olsaydınız n'apardınız bunu merak ediyorum. Hepiniz 17 yaşında oldunuz.Her şey için teşekkürler, Hayırlı Cumalar ve iyi forumlar.
