Uyanır uyanmaz sorguluyorum

Question

Uyandığım andan itibaren hayati sorguluyorum, direkt kafama bu düşünce geliyor. Birde kendi varlığımı kabul edemiyorum gibi, mesela neden varım sorusu geliyor durduk yere. Şuan işsizim falan o yüzden mi bilmiyorum. Her şey çok tuhaf geliyor, biz nasıl varız gibi

Bedirhan · Answer

Çok boş zamanınız var hocam iş vs yok dediniz bundan kaynaklanıyor bence iş hayatına atıldığınızda bunların hiç biri kalmıycaktır

Servet12345 · Answer

seni bilmem ama ben çalışmama rağmen inanamayacağın derecede bunalıyorum. hatta geçen seneye kadar okadar tecrübe edindim ki insanların içinden geçeni, ne düşündüklerini, anlık psikolojilerini ve hal ve hareketlerini çözmekte hiçte zorlanmıyorum.

KeyCodE · Answer

Meşguliyet edin kendine hocam.

FriendOfGhost · Answer

Hiç dalga geömeden kendimce cevap vereyim. Hayır, sorun sende değil. Yaşadığın coğrafyada. İnsan doğası gereği kendisini geliştirmek, daha ileriye gitmek, sahip olmak ister. Yardımcı olmak, sözlü veya maddi veya yeteneklerini kullanarak toplumda kendisini göstermek, bilinen, istenilen, ilgilenilen bir birey olmak, toplumda kabul gören bir insan olmak ister.

Bu devrin gençlerinin bir geleceği, bir ümidi, yapmayı isteyeceği birşey ve hatta hayalini bile kurmaya cesaret edebileceği herhangi bir hedefi yok. Şu içerisinde bulunduğumuz sene itibarı ile "geçn veya orta yaşlı" olarak tanımlanabilecek kişilerin ömürleri boyunca dünya genelindeki minimum yaşam standartlarına ulaşması olası değil. Ben daha yaşlıyım, benim ömrüm resmen sonra erdi, ümidim hiç yok. iş, güç, çalışma, para kazanama... hiçbirini yapamam. kelimenin tam anlamı ile dünya üzerindeki vaktimi doldurmayı bekliyorum.

Çok acı ama daha genç yaşta bugünün gençleri de aynı şeyi bekliyor.

Nedenini sorarsan çok basit. Zamanında birkaç fabrika açmış, genel müdürlüğünü yapmışlığım var. az buz şeyler de değil, yurtdışıyla iş yapan futol sahasından büyük yerler. Bugün bir fanrika açıp 500 kişiye iş vereyim desen en az iki sene planlaması sürer. en iyi ihtimalle, hiç aksilik olmaz da ilahi yardımlar da gelirse aahtarı çevirmen yine iki sene. mantıklı ve iyi bir yönetimle kendini çevirip kara geçmesi 5 sene. yuvarlatalım... 8-10 sene. bugün 30 yaşında isen 40 yaşında bu fanrikanın çalıştığını görebilirsin. o zaman seni işe alırlar mı... artık bir işçi olmak için yaşlı olacaksın.

O zaman kendini eğit, oku, bilgini arttır ve kafanı kullanarak bir iş bul... kolaydı değil mi... parasız nasıl para kazanılmazsa parasız doğru dürüst okunmaz, mezun olunmaz, sadece üzerinde "diploma" yazan bir kağır parçası alınır.

gerisini biliyorsun zaten. çok kötü tufaya geldik arkadaşım. yapacağımız birşey de yok. bunları biliyorsun zaten. o sebeple sorguluyosun. o sebeple üzülüyorsun.

Çemberi kıramaz mısın... bir ihtimal kırarsın. yurtdışından bir Türk bul. yalvar yakar, abi abla nooolur bana bir iş ayaarla diye ağla. belki şansına pizzacı olarak vize alıp gidebilirsin. işler düzelirse geri de dönebilirsin.... Ben İsviçrede pizzacılık yaptım. 9 ay. hafta sonu porsche kiralıyordum.

Fikrin yok idiyse bile artık var. Ömür geçiyor. En büyük hırsızlık hayatından zamanından çalınan günler, aylar, yıllar. Gözünü aç. Silkin. Korkularını yen. Gerekiyorsa uçrumdan atla. Çünkü bulunduğun yerde orman yangını ve sefillikten başka birşey yok.

Okanimus · Answer

FriendOfGhost adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Hiç dalga geömeden kendimce cevap vereyim. Hayır, sorun sende değil. Yaşadığın coğrafyada. İnsan doğası gereği kendisini geliştirmek, daha ileriye gitmek, sahip olmak ister. Yardımcı olmak, sözlü veya maddi veya yeteneklerini kullanarak toplumda kendisini göstermek, bilinen, istenilen, ilgilenilen bir birey olmak, toplumda kabul gören bir insan olmak ister.

Bu devrin gençlerinin bir geleceği, bir ümidi, yapmayı isteyeceği birşey ve hatta hayalini bile kurmaya cesaret edebileceği herhangi bir hedefi yok. Şu içerisinde bulunduğumuz sene itibarı ile "geçn veya orta yaşlı" olarak tanımlanabilecek kişilerin ömürleri boyunca dünya genelindeki minimum yaşam standartlarına ulaşması olası değil. Ben daha yaşlıyım, benim ömrüm resmen sonra erdi, ümidim hiç yok. iş, güç, çalışma, para kazanama... hiçbirini yapamam. kelimenin tam anlamı ile dünya üzerindeki vaktimi doldurmayı bekliyorum.

Çok acı ama daha genç yaşta bugünün gençleri de aynı şeyi bekliyor.

Nedenini sorarsan çok basit. Zamanında birkaç fabrika açmış, genel müdürlüğünü yapmışlığım var. az buz şeyler de değil, yurtdışıyla iş yapan futol sahasından büyük yerler. Bugün bir fanrika açıp 500 kişiye iş vereyim desen en az iki sene planlaması sürer. en iyi ihtimalle, hiç aksilik olmaz da ilahi yardımlar da gelirse aahtarı çevirmen yine iki sene. mantıklı ve iyi bir yönetimle kendini çevirip kara geçmesi 5 sene. yuvarlatalım... 8-10 sene. bugün 30 yaşında isen 40 yaşında bu fanrikanın çalıştığını görebilirsin. o zaman seni işe alırlar mı... artık bir işçi olmak için yaşlı olacaksın.

O zaman kendini eğit, oku, bilgini arttır ve kafanı kullanarak bir iş bul... kolaydı değil mi... parasız nasıl para kazanılmazsa parasız doğru dürüst okunmaz, mezun olunmaz, sadece üzerinde "diploma" yazan bir kağır parçası alınır.

gerisini biliyorsun zaten. çok kötü tufaya geldik arkadaşım. yapacağımız birşey de yok. bunları biliyorsun zaten. o sebeple sorguluyosun. o sebeple üzülüyorsun.

Çemberi kıramaz mısın... bir ihtimal kırarsın. yurtdışından bir Türk bul. yalvar yakar, abi abla nooolur bana bir iş ayaarla diye ağla. belki şansına pizzacı olarak vize alıp gidebilirsin. işler düzelirse geri de dönebilirsin.... Ben İsviçrede pizzacılık yaptım. 9 ay. hafta sonu porsche kiralıyordum.

Fikrin yok idiyse bile artık var. Ömür geçiyor. En büyük hırsızlık hayatından zamanından çalınan günler, aylar, yıllar. Gözünü aç. Silkin. Korkularını yen. Gerekiyorsa uçrumdan atla. Çünkü bulunduğun yerde orman yangını ve sefillikten başka birşey yok. 		28 yaşındayım benden buyuksunuz sanırım abi, her gün kalkıyorum ben ne iş yapacağım diyorum. Bugüne kadar pek çok işte çalıştım 2 aydır bostayim ve düzgün bir yer bulamadım bir kaç yer aradı onlarda boş yani olmadı.  Ne yapacağım diye sorguluyorum sürekli, yuva kuracagim ama nasıl kuracağım onuda bilmiyorum. Ne yaparım onuda bilmiyorum. Artık böyle çalışmadigim için kendimden utanıyorum, bulamiyorum etraftada duyuyorum çalışmıyor gibisinden kelimeler. Her neyse. Gerçekten çok mutsuzum. Dermansız gibiyiim. Bomboş bir işe girip hayatımın sonuna kadar hiç memnun olmadığım bir yerde çalışacak olacağım sanırım, ve bu beni kedere sürüklüyor.