Huzursuzum kaygılarım var.

https://www.youtube.com/watch?v=dvnL...channel=Melodi

merhabalar yani nasıl anlatsam bilmiyorum ama çok bıkkınlık bitmişlik hissediyorum
uğraşacak hiçbirşeyle ilgilenip uğraşacak gücümün olmadığını düşünüyorum
yani bazen ölmeyi düşünüyorum hayat kaygılarım var
hayatımı güzel edebilsem bile birgün yine kaygılarım var ailemi sevdiklerimi kaybetmek istemiyorum
kaybetme korkum var
18 yaşındayım hiç doğru bir düzenim olmadı gerçekten şu 3 günlük dünyada sığamadım sığdıramadım kendimi bu dünyaya
halbuki ne kadar güzel ne kadar renkliydi hayat
insanın insandan başka isteği yok
sevgi istiyorum nasıl desem böyle bir yaşamın içerisinde insanlar o kadar kötüleşti ki o kadar sertler ki bilmiyorum
bazen insan mıyım diyorum ölüm çare mi diyorum yaşamak değil çünkü bilemiyorum

sizler de benim gibi düşünceleriniz var mı hocalarım.

17 yaşındayım kilo vermek için yulaf ezmesi yiyerek iş yapıyorum bakalım nere kadar

Bu psikolojiyi atlatmanın tek yolu (kendimce) kendine ufak hedefler koymak onları başardıkça daha büyük hayalleri kendine güvenerek kurabilirsin.

Sen 18 yaşında bunu düşünüyorsun biz 34 olduk hala aynı şeyleri düşünüyoruz.

Hayatın tadını çıkart en güzel yaşlarındasın gez toz eğlen

https://www.youtube.com/watch?v=dvnL...channel=Melodi

merhabalar yani nasıl anlatsam bilmiyorum ama çok bıkkınlık bitmişlik hissediyorum
uğraşacak hiçbirşeyle ilgilenip uğraşacak gücümün olmadığını düşünüyorum
yani bazen ölmeyi düşünüyorum hayat kaygılarım var
hayatımı güzel edebilsem bile birgün yine kaygılarım var ailemi sevdiklerimi kaybetmek istemiyorum
kaybetme korkum var
18 yaşındayım hiç doğru bir düzenim olmadı gerçekten şu 3 günlük dünyada sığamadım sığdıramadım kendimi bu dünyaya
halbuki ne kadar güzel ne kadar renkliydi hayat
insanın insandan başka isteği yok
sevgi istiyorum nasıl desem böyle bir yaşamın içerisinde insanlar o kadar kötüleşti ki o kadar sertler ki bilmiyorum
bazen insan mıyım diyorum ölüm çare mi diyorum yaşamak değil çünkü bilemiyorum

sizler de benim gibi düşünceleriniz var mı hocalarım.

43 yaşındayım ve canımdan çok sevdiğim küçük bir kızım var. Su yazdıklarını birebir yaşıyorum. Dönem dönem o işi çok ciddiye alıp son anda vazgeçmişligim var. Hatta birisi çok ama çok yakın bir dönem ki o dediğin sevdiklerin kısmı var ya beni su an hayata tutan tek şey kızım.

Uzulecez, batacaz, kötü hissedecegiz ama pes etmeyeceğiz. Bu kadar. Hayat bu ne kadar kizsan da acısını da tatlısını da gösteriyor ve yaşatıyor. Sadece güçlü kal, yaşın çok genç. Bende o enerji kalmadı keşke 18 olsam gene. İnan ki içinde bir yerlerde bir damla dahi umut kalsa yeter sadece büyütmesini bileceksin.

Öyle bir devirdeyiz ki çocuklar çocuklarını yaşamıyor direkt büyüyor maalesef