Devlet hastanesi psikologu giden var mi? faydasi oluyor mu ?

Baya Eski bir olay birkere gittim özel bürosuna yada ofisine her neyse işde o dönem 200-300 Lira bişi vermişdim aslında iyide gelmiş gibiydi ama eve gidince o verdiğim paranın yokluğunu hissettim daha kötü oldum ertesi gün tekrar gidip insanların içerisinde yaygara çıkardım daha kötü oldum sen nasıl doktorsun vs die doktor sekretere verin şunun parasını gitsin demişti bidahada gitmedim

Depresyon denen şey çok illet bir şey, ben de gittim. O ilaçları bir dönem artık sadece bana bir şeyleri hissettirmediği için içtim. Git gide dozu artıyordu, vs. Yani git gide daha az hissetmeye başlıyordum, sonunda acı da olsa acının bile bir his olduğuna, hissetmenin kıymetli olduğuna inandım ve bıraktım ilaçları (inan bana mükemmel değilim ama daha iyiyim).

Elbette yardım al eğer içinden çıkamayacak kadar kötü hissediyorsan. Bu hislerin depresyon kaynaklı ise fena. Ne melen bir şeydir o, üstesinden gelmek okyanusu yüzme bilmeden aşma çabası gibi bir şey ama (kişisel fikrim) depresyon değil sanki, çünkü nedenleri belli; işsizlik, aile sorunları, stres, vs. vs.

Ölümü düşünmen kötü, hiçbir durumda buna meyil etmemelisin ama kötü hissediyorsun ve nedenleri belli. Bu depresyon değilim, bunalım. Bu durumu (bence) sorunları ortadan kaldırarak çözersin. Sorunlarına odaklan, sorunlarını ortadan kaldırmadan mutlu olmaya değil. (Bu sadece kişisel fikrim, uzman değilim).


Sayabileceği hiçbir sorunu olmayan, kusursuz hayat yaşayan insanları bile depresyon ele geçirir, yer & bitirir. Eğer sorun depresyon ise zaman uzun dönem ilaç tedavisi ve destek almadan üstesinden asla gelemezsin, bu kesin. Şuna şükret ki sana kötü hissettiren şeyleri biliyorsun ve hepsi maddesel sorunlar.

Ör vereyim, ben önceleri içimden 5'e kadar saymaya başladım sonra 10 oldu ve fark ettim ki 5 ve katları oldu. Bir süre sonra içimden hep sayı saydığımı fark ettim, 3045 (durmam lazım ama devam) gibi. Neyse, uzman değilim, sadece fikrimi söyledim, iyi düşün iyi oldun, inş.

intihar düşüncesi bu yaşlarda çok sık görülen bir durum. Sakın ola intihar etme düşüncesine kapılma. 1-2 sene içinde problemlerini kendi kendine çözecek çok daha güölü bir birey olacaksın. Yaşın ile alakalı olarak şuan pes etme durumuna sokuyorsun kendini. 1-2 sene içinde olgunlaştıkça biyolojik olarak çok daha güçlü mental açıdan çok daha kararlı bir birey haline dönüşeceksin. Sık dişini canını sıkan her neyse mücadele etmeye çalış ama sakın ola pes etme.
Senin içinde olduğun durumu çok yakınımda yaşadım. 1-2 sene içinde kendini toparladı ve bambaşka birisi oldu. Başarılmayacak bir durum kesinlikle değil.
Kendi kendine zamanla bu psikolojiden kurtulduğunu farkedeceksin.

Öncelikle cevapladiginiz icin tesekkur ederim. !ntihar dusuncesi bana uzak ama bazen yolda arabanin önüne atlama gibi bir his oluşuyor. Bu durum sürekli kotu hissetmeme sebep oluyor. En kötüsü de aile desteği olmamasi kendim savaş veriyorum umarim başarırım. Bir sey basarmadan bo yere hayat yaşamış olmak istemiyorum.

Hocam sadece şunu söyleyeyim bir çok kişi ilaç kullanma onu yapma bunu yapma diyor fakat kesinlikle doktorunuzun yazacağı ilacı günü gününe kullanın. En azından şu duygu durumunuz değişene kadar. Zaten eğer sizi uyuşturduğunu düşünürseniz ve bırakmak isterseniz 5-6 ay sonra yavaş yavaş dozunu indirip bırakabiliyorsunuz ve gerçekten rahatlatıyor. Beyin kimyasıyla oynamak bence de sağlıklı değil fakat bu durumu en iyi ve en az zararsız şekilde tıpa ve ilaçlara güvenerek atlatabilirsiniz. Size önerim psikiyatriste gidip onunla konuşup derdinizi anlattıktan sonra yazacağı ilacı kullanmanız. Kullanma diyenlere de aldırmayın deli ilacı diyenlere de aldırmayın ülkenin %80 i antidepresanlarla ayakta duruyor.

Hocam bir uzman terapist olarak şuan anlattiklariniza göre psikiyatriste gitmenizi daha uygun görüyorum.

Bundan sonra ise devlet özel kısmı farketmeksizin psikoterapi için ister psikiyatrist, ister psikolog isterse psikolojik danışman bir yere gidebilirsiniz. Ama psikologla görüşün demiyorum. Görüşme başka birşey psikoterapi başka birşey...

Maalesef hastane psikologları (kendilerince haklı gerekçelerle) sadece görüşme yapıyorlar terapi sürecine girmiyorlar. Birçok sevk ettiğim kişi oluyor ve çoğu maalesef bu şekilde....