Yaşamaktan keyif alıyormusunuz?

Son 1-2 yıldır içimde bazen böyle bir his oluşuyor. Siz yaşamaktan keyif alıyormusunuz? Yaşım büyüdükçe bu durum iyice beynimi meşgul etmeye başladı. Bazen yaşıyorum ama niye nasılsa bir gün ölüp gideceğim diyorum bunu düşününce eğlenmek bile içimden gelmiyor. Yani çok çok dert sahibi bir insan olduğum söylenemez hayatımda aşırı derecede zor değil ama sanki ne yapsam, neye sahip olsam mutlu etmeyecekmiş gibi bir his oluyor.

Yaşamıyoruz ki keyf alalım.

Nefes almak yaşamak değil maalesef.

Aynı durum zaman zaman banada oluyor , sonra eşimi ve çocuğumu düşünüyorum ve öylece geçiyor aniden.

İş güç uğraş derken gün bitiyor üstadım. Yaşamayı bilmiyoruz ki, keyfini bilelim. Varsa yoksa çalış

İyi bilirim bu duyguyu. “Ne olursa mutlu olurum?” sorusuna cevap veremeyenlerin çektiği bir ızdıraptır maalesef.

aynı durum ve son zamanlarda kimle konuşsam aynı cevabı alıyorum.

Ne demişler 100 tane evin olsa oturacağın bir tanesi bu aklıma gelince çalışma isteğim kaçıyor

İntihara meyilliyim.

Uzun zamandır hayal kuramıyorum, gelecekten ümitsiz ve karambole yaşıyorum maalesef. Ama en kötü kısmı bence hayal kuramamak. Hayal kurabilsem bence yaşamaktan keyif alabilecem diye düşünüyorum.