Taşınmayı ve yeni evi bir türlü sindirememem...

Merhaba arkadaşlar, daha önce bununla ilgili bir konu açmadım hiç. Yakın çevremdekilerle ve ailemle konuştum hep fakat her seferinde üstünü kapatıp geçiştirdiler. Takma kafana, alışırsın vs. diyip geçiştirdiler. Ben yaklaşık 3 senedir İstanbul'da yaşıyorum. Daha öncesinde yakın çevrede farklı bir ilde yaşadım 10-12 yıl. İlk İstanbul'a taşındığımızda, sıfır ve güzel bir eve kiracı olarak taşındık. Çok sevmiştim evi. Normalde dışarı çıkmayı, gezmeyi, tozmayı pek sevmem. Evcimen bir insanımdır. Evde olmayı her zaman sevdim. Ama anlatamayacağım bir şekilde o evle çok bağdaşmıştım. Yani nasıl bir evde yaşamak nasıl bir konumda oturmak istersin diye sorsanız o evi gösterirdim. Çok mutluydum o evde. Çok güzel anılarım da oldu. Yaklaşık 1.5 sene oturduktan sonra, ailem farklı bir eve taşınmak istediklerini, o eve pek alışamadığını söyledi. (Şu anda ailemle yaşıyorum.) Ev biraz yüksekti. 7. kattaydık fakat böyle olması ve sıfır temiz bir ev olması çok hoşuma gidiyordu. Onlar biraz asansör kullanmak istemediğinden ve yüksekliğinden dert yakınıyordu oysa onlarda çok seviyordu evi birçok anlamda. Aslında bilirsiniz, İstanbul'da en önemli şeylerden birisi ev seçerken konumudur. İş yerine, okuluna veya merkezi alanlara yakın olması önemlidir. Ayrıca en önemlisi de ulaşım alanlarına yakın olmasıdır. Önceki evimiz biçilmiş kaftandı bu konudan. Etrafında tüm marketler, kargolar, otobüs durakları, hastaneler yani aklınıza gelebilecek her şey sadece yürüme mesafesindeydi. Dışarıyı pek sevmeyen birisi olarak bana dışarıyı sevdirmişti. Sürekli çıkmak gezmek yürümek uzaklaşmak istiyordum. Sonra ne olduysa şimdiki eve taşınınca oldu. Çok uzağa taşınmadık ama önceki eve göre arka tarafta kalan, merkezi alana uzak, etrafında pek market olmayan, kargo, banka, atm yok. Merkeze yürüme bile 20-30 dakika. Hiçbir atm, banka yok. Hastane otobüsle gidiliyor. Yani benim için aslında evin konumu çok önemliydi. Şu anda 1-1.5 senedir bu evde oturuyoruz ama inanın tek bir gün bile olsun be alışırım diyemedim. Dışarı çıkasım gelmiyor, bir yere gitsem hep suratım asık çünkü aracım olmadığı için çok fazla zorluk çekiyorum. Zevk almıyorum hayattan hiç. Mutlu olamıyorum. Sabahları yorgun uyanıyor, akşamları mutsuz uyuyorum genelde. Ev çok etkiledi beni. Bir türlü aşamadım. Otobüs durağına bile 20-25 dakika yürümem gerekiyor. Bu durumu yaşayanlar var mı aranızda? Ne yapmamı önerirsiniz? Bu sene üniversitede son senem, mezun olacağım. Ardından muhtemelen bir iş bulup en iyi ihtimalle daha merkezi bir eve taşınabilirim kendim. Pandemi nedeniyle okula gitmemize gerek kalmadığı için işim kolaylaştı bu anlamda. Okuluma yaklaşık 4-5 aktarma ile gidebiliyorum. Zaten ev çok merkezi bir konumda değil. Çok zorluk çekiyordum. Şu anda bu durum rahatlatıyor biraz beni sadece. Buraya taşınmaları ailemi etkilemedi, iş yerlerine yine yakın. Servis kullanıyorlar, kapıdan alıyorlar. Ne çektiysem ben çektim. Daha çok detayı var ama anlatmam pek mümkün değil. Önerilerinizi ve yorumlarınızı bekliyorum.

Yaşınızı bilmiyorum fakat aileden ayrı eve çıkabilecek durumda iseniz ayrı eve çıkabilirsiniz gerek bir şehirde üni okuyan eve çıkmak isteyen kişileri bulup onlarla gerek gurbete çalışmaya gelen bir kaç kişi bulup onlarla

Hocam yaştan dolayı değil de şu anda maddi olarak çıkabilecek durumda değilim yani düzenli bir gelirim yok. Yoksa ben de düşündüm ama sanırım üni bitene dek bu şekilde devam etmek zorunda olacak. En azından psikolojik olarak nasıl rahatlatabilirim kendimi bunu düşünmeye başladım.

Açıkcası aynı durum benimde başıma geldi. Geçen sene 1250 ₺ ödedığim evden zorunlu taşınma kararı aldık. Bir çok seçenek varken sırf sahibinden diye 1300 tl ye eve taşındım. Kliması vs yok. havuz yok ve eski bir yapı. 1300 +200 aidat ile havuzlu daha iyi bir yere çıkabilirdim. Gittiği yere kadar götürmeye çalışıyorum şuanda. Hayırlısı bakalım . Çok düşünmeyin yeter