Umutlarınız Tükenince Ne Yaparsınız?

Amin hocam cümlemize

Korktukça tutsak, umut ettikçe özgürsünüz

Konuyu görünce daldım. Düşünemiyorum artık.

Gerçek hayat bu, sende tatmaya başlamışsın önünde iki seçenek var ya sabrediceksin, azmedeceksin ya kabulleceksin.

Başarmak istiyorsam azmedicem mecbur

Psikologa gideriz.

Herkesin söylediğini değil kendi bildiklerimi uygularım. r10 Nickim ve ismim gibi umudu kendimde bulurum her zaman.

5 sene önce bende aynı durumdaydım ama zaman geçtikçe benim tüm hayatımı kapsadı bu durum. şuan genel olarak hayallerimden hedeflerimden vazgeçmiş durumdayım zaman geçsin diye okuyor ve web işleri ile vakit geçiriyorum zamanımı bekliyorum sanırım.

şükrediyorum hocam. Başka bir çözümü bulamadım. Aynı sorunlar bendede oluyor. Bakıyorum elim var, ayağım var, görebiliyorum, zeka seviyem anlamayacak kadar düşük değil. Ne olur? olmayınca ne oluyor veya? başarı kazanmış insanlar kolay mı geldi? veya ilk denemede olsaydı, niye herkes yapmazdı? vazgeçmeyenler, pes etmeyenler kazanıyor. İster hayalinde, ister yaşamında. Belki istediğin şey sana göre değil, başka bir şey çıkar karşına ve devam etmek zorundasın. ayakta kalmak, tüm bu sistem, hayat, insan ilişkileri hepsi birer oyun. Her yaşadığımız olay aslında bize birer psikolojik, biyolojik katkı- eksi sağlayarak ya mutlu ediyor yada üzgün ediyor. Şahsen bunun farkında vardım ve daha çok analitik düşünmeye başladım. Çevremde benim kadar deslerine çalışan yok sadece 1-2 tane var onlar benden iyi. Çalışmayanlar arasında ben en iyisiyim, çalışanlar arasında hiç bir şey. Kendinden zayıf gördüğün an kendini yüceltiyorsun. Ancak öyle değil, çalışmanın, çabalamanın sonu yok. emekli olduğunda da çalışacaksın hobi edineceksin niye olmuyor diyeceksin. Yaşım 20, 1 intihar atlattım. İnan bu hayat yaşamaya ve bir şeyler üretmeye değer...Duygusal bağ kurmamaya, youtube izlediğin o kişisel gelişim videoları sayesinde azim, hırs kazanmak yerine değişik bilgiler, araştırmalar ve bunlar doğrultusuna ne yapabilirim sorusuna cevap vermeye çalışmak en eğlencelisi. bir arkadaşım var, yazılımcı. hep mutlu. üzülmüyor. niye mi? duygusal bağ kurduğunu görmedim. yakın bir arkadaşı rahatsızlandı ciddi, geçmiş olsun nasılsın bile demedi, normal devam etti. hiç bir şey olmamış gibi. Belki de hayatta çok daha büyük üzüntüler sıkıntılar çekti ve bu gibi şeyler ona basit geliyor. Ama inan dünyada tüm oyunlar psikolojik savaş içinde. ortaklar birbirlerine güvendikleri için birbirlerini dolandırıyorlar. evliler aşık oldukları sevdikleri için güveniyor ve aldatılıyorlar, komutanlar, hırslandıkları için kral olmaya çalışıyor ve kral olmaya çalıştıkları için ölüyorlar. Aile, bir babanın sürekli karısını çocukların dövdüğünü duydum youtube roportajlarında, anlatan kız, sürekli dövüyormuş. sebepler basit. en son annesi hastaneye yatmış kriz geçirmiş, çene falan kırık gözler mor, Neyse cıkmışlar zaman geçmiş baba yatağa düşmüş, bakanlar kim? yine aile neden? babadır, niye babadır? merhamet, acıma, kim bakacak soruları. Konuyu bayağı saptırdım. Hayat seninle değil, sen hayatla oyna