bizim zamanımızda akşam ezanı okunmaya yakın saatlerde genç kızlar arkadaşları ile mahalle köşelerinde çekirdek çitleyip yürürken bizler de günün son mahalle maçından dönerdik. o gün ki fakir bütçemize göre kola çekirdek gazoz çekirdek para varsa belki cips vs. ile genelde karşılıklı bakışmalar ile birbirimizi tanırdık. Konuşmak falan pek yoktu olmazdı mahalle adabına uygun değildi. ama yollar elbet bir gün bir yerde kesişecekti bunu biliyorduk. akşam ezanından sonra ablaları anneleri ile genelde bina önlerinde otururlardı ya da konu komşu bazen birer bardak çay ile kaynatırlardı. biz de bir oraya bir buraya gide gele bakışmaya göz teması kurmaya çabalardık. annesinin gözüne girmeye çabalardık misal aman teyzecim canım teyzecim ayakları.
düşündümde yazacak çok fazla şeyim varmış ;
özetle bakardık görürdük severdik tanırdık sevilirdik konuşmadan önce bile belki aylarca sadece bakışırdık. ben bu klasik 90 lar hikayesinde tanıştığım kız arkadaşım ile yaklaşık 10 yıldır evliyim.
valla yeni genç kardeşlerim kusura bakmayım komik geliyor bu anlattıklarınız bana.
whatsapp dan kızı kaybetmek istememek nedir yahu

whatsapp dan ilişki geliştirmek istiyorsan instagram dan ekle facebook da dürt final olarak görüntülü ara


ama alışacağız sanıyorum ki sizin sevdalarınız da artık sosyal medya üzerinden yürüyecek.
sizlere tavsiyem gözlerine bakmadan tanıştığınız insanlardan uzak durun sonunda üzülmeyin.