Bitirmek ne zormuş bir hikayeyi, bir yalanı bitirmek, inandığın Tanrıyı yitirmek ne zormuş.
Her şeyin sonunda, sadece koca bir HİÇ olduğunu öğrenmek, ne kadar acımasızca bir şey Tanrım!
Oysa ben sana öyle bir inançla bağlanmıştım ki, ilk defa inanıyordum sana Tanrım, ilk defa bağlıydım sana
Teşekkür ediyordum Tanrım, sen diyordum, çok yücesin. Teşekkürlerimi dilimde dualarla gönderiyordum sana.
Hiç değilse diyordum, hiç değilse, bir sebepten bağlıyız. Herşeyi bitirmeye kararlıydım Tanrım. herşeyi ama herşeyi, ne varsa ona dair içimde
Sadece arkadaşlığımız kalacaktı ve eminim hatırlanacaktı Tanrım. Bir gün adımı andığında belki, onunda yüzünde bir tebessüm belirecekti
Ve Tanrım, adımı söyledikleri zaman, eminim dönüp bakacaktı. Hiç olmazsa, arkadaşım gelmiş diyecekti.
Ve sen Tanrım, Sen öyle bir zamanda gösterdin ki kaderi bana,
ne umudum kaldı, ne dualarım.
Tanrım inan bana, bu çocuğun kalbini kırdın. Elinden şekerli elmasını aldın sen
Ve Yine Sen Tanrım!
Emin ol hep dualarımda kalacaksın.
Hayatımı bir çöp poşetine koyup atarken, emin ol, herkesi bir cami avlusunda toplayan, sen olacaksın!
