Anlatmak isterim seni dünyaya,
Acelen neydiki uçtun semaya,
Mezar'ının başında ağlarım baba.
Gururu sevgiyi senden öğrendim,
Mis gibi kokunu özledim baba,
Bu kadar genç yaşda ölmemeliydin,
Hasretin ciğerimi deliyor baba.
Bu kadar acıya nasıl dayandın,
Sabırlı olmayı öğrettin baba,
Bu koca dünyaya neden sığmadın,
Geride bıraktın bizleri baba.
Hastane yolları kaderin oldu,
Yanında biz varız üzülme baba,
O kanser illeti ecelin oldu,
Mevladan ümitler kesilmez baba.
Sen gittin kimsemiz kalmadı şimdi,
Bizi terketmeye hakkın yok baba,
Dostum dediklerin düşmandır şimdi,
İyiki namerdi görmedin baba.
Ağlarım gizlice sensiz günlerde,
Faydasız bilirim ağlamak baba,
Yaşamak isterdin sende bizlerle,
Sensizken mutsuzuz inanki baba.
Sigaran elinde kaşların çatık,
Nasılda sevdiğini gizlerdin baba,
Bir dilim ekmeğe soğanı katık,
Çayıda çok fazla severdin baba...
Nette buldum paylaşmak istedim. Güzel bir şiir. Bir çocuğun büyüyüp gelişmesindeki en büyük etkendir anne ve baba. Belki değerlerini varlıklarında bilemiyoruz ama yokluklarında öyle bir özlem ve eksiklik hissettiriyor ki bunu kimse kelimelerle ifade edemez
Teşkkürler.
