Benim hiç 'Şemsiyem' olmadı ki ...

Bu gün dışarıda püsem püsem, tane tane yağmur yağdığını görünce aklıma çocukluğum, küçüklüğüm gitti. İşte çocukluğa gitmemle olan oldu...

Benim hiç şemsiyem olmadı çocukken olmadı, ne biliyim işte büyürken de olmadı. İlk okuldaki arkadaşların hepsinde şemsiye varken şemsiyesiz olmak ayrı bir duygu idi. Kim bilir belkide Okul evimize yakındı da ondan şemsiyem yoktu. Ama, Şemsiyesizken de yağmurun altında yürümenin de ayrı bir tadı, eğlencesi vardı ama, her şeyinde bir bedeli olduğunu biliyoruz eğlencenin sonunda ise ıslanmış bir çocuk ve diğer gün Öksürükle uyanmış bir çocuk olabiliyorsunuz. Şemsiye olmadığı için ya Ağaç altından yada ne biliyim işte Evlerin balkonlarının altından giderdik yavaşça ve emin adımlarla. O zamanlar ne şemsiye olmayışına nede başka bir şeye üzülürdük... Yüzler hep güler zamandan mı çocukluğun vermiş olduğu bir duygumu bilmem ama her şeye rağmen;

Şemsiyesiz de gülünür olduğunu öğrendim, bildim yada bildirdiler...


İçimden geldiğince yazdım arkadaşlar, anlatım hataları olabilir bunu Şiir şeklinde yazacaktım ama işte ne biliyim duygular ağır bastı Şiir şeklinde yazmadım...

Güzel olmuş, elinize sağlık.

güzel olmuş..

çok güzel olmuş.yüreğine sağlık

Teşekkürler ederim arkadaşlar.

Güzel fikirleriniz, yorumlarınız için.

İnanır mısınız bilemem ama ben çantamda taşırım (çoğunlukla yanımda sırt çantam vardır) ama açmaya üşenirim

içini dökmeye ihtiyacın var hocam senin al yanına bi arkadaşını ikişerde 1A gerisi akar gider zaten..

Hocam;

Dışarıya çıktığımda bir anda Öğrencilerinde okuldan çıktığını görünce aklıma Çocukluğum gitti hani bilmiyorum belkide huyum da bu vardı Şemsiye olsa idi de belki arkadaşın dediği gibi hep çantamın içinde duracaktı, hiç açılmayacaktı.

Herkesin mutlak içini dökmesine ihtiyaç vardır. Dertsiz, sorunsuz, isteği olmayan bir kişi var mıdır ki?

Yüreğine sağlık.