Kimi işinde gücünde, Kiminin donu yok kıçında.

Bu ne acaip bilmece!
Ne gündüz biter, ne gece.
Kime söyleriz derdimizi;
Ne hekim anlar, ne hoca.

Kimi işinde gücünde,
Kiminin donu yok kıçında.
Ağız var, burun var, kulak var;
Ama hepsi başka biçimde.

Kimi peygambere inanır;
Kimi saat köstek donanır;
Kimi kâtip olur, yazı yazar;
Kimi sokaklarda dilenir.

Kimi kılıç takar böğrüne;
Kimi uyar dünya seyrine:
Karı hesabına geceleri,
Gündüzleri baba hayrına.

Bu düzen böyle mi gidecek?
Pireler filleri yutacak;
Yedi nüfuslu haneye
Üç buçuk tayın yetecek?

Karışık bir iş vesselâm.
Deli dolu yazar kalem.
Yazdığı da ne? Bir sürü
İpe sapa gelmez kelâm.

Yazan => Orhan Veli Kanık

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada Nasırdan çektiği kadar;
Hatta çirkin yaratıldığından bile O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda Anmazdı ama Allah'ın adını, Günahkâr da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendi’ye.

Mesele falan değildi öyle, To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu; Uyanmayıverdi. Aldılar, götürdüler. Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duysalar öldüğünü alacaklılar Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince... Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.

Tüfeğini deppoya koydular, Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı, Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir ruzigar ki, Kendi gitti, İsmi bile kalmadı yadigâr.
Yalnız şu beyit kaldı, Kahve ocağında, el yazısıyla:
"Ölüm Allah'ın emri, "Ayrılık olmasaydı."


Yazan => Orhan Veli Kanık

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ