Sana bir şiir yazdım ismi kangren...

Rap'i sevdiren sayılı kişilerden biridir Saian. Keşke daha sık parça çıkartsa dediğim sayılı kişilerdendir şarkılarının hikayelerini okurken bazen de ağlatan biridir. Bugün de sizlere çok sevdiğim bir parçası olan Kangreni armağan ediyorum, umarım beğenirsiniz yorumlarını bekliyorum.

https://www.youtube.com/watch?v=E0qkCPpKyLI

Bayılıyorum bu adama

çok güzel beat

Beatleri de kendisi yapıyord yanlış hatırlamıyorsam.

Senelerdir saian dinlerim, tek gittiğim rap konseri saianın olduğu konserdir.
En sevdiğim şarkısı :
https://www.youtube.com/watch?v=waKmE5Zn4jo

Bazen fikirlerim onun ki ile uyuşmaz en sevdiğim şarkısı kırmızı çiçeklinin öyküsü bu şarkıda yılmaz güney'e respect atıyor ve bu beni rahatsız etmişti, lakin gerçekten oturup muhabbet etmek istediğim insanlar arasında geliyor kendisi.

Bayılmamak mümkün mü

Keşke bende gidebilsem o kadar çok istiyorum ki gitmek onunla sohbet etmek. Saygı duyduğum sayılı kişilerden çizgisini hiç bozmadı. Haa birde k"st var o adam da normal değil sözleriyle ateş ediyor

hikayesi:

mersin’de olağan bir yaz içre olağan sıcaklar yaşıyorduk. aylardır süregelen işsizliğin yaşattığı sıkıntı ve gerilim üzerime tünemişti, kalkacak gibi de görünmüyordu. bunların üzerine sevdiğim kadının -ona isim gülmesinin güzeli‘ni verdim- annesi kanser tedavisi görüyor, sızımız katmerleniyordu. gülmesinin güzeli biliyordu ya da hayır!; hastaneye her defasında (bana baka) ölümü karşılamaya gidiyordu. içinde kocaman bir dehliz vardı ve umut burada kaybolurdu.
ben o kadınla hiç tanışamadım. hastane odalarına beni almazlardı, sakıncası vardı. zaten kimse o durumda birisiyle tanışmak istemez, haklı. en fazla hastane kapısından aydan’ı 5-10 dakika görüp, oradan geri dönmüşlüğüm vardı. ne zaman aydan’ın yanına o kötü zamanlarında gidiyor olsam kendi kendime içimden ismet özel’in ”(…) sana durulanmış kelimeler getireceğim… çünkü seni dik tutacak bilirim…” dizelerini yineleyip durdum. onun yanında o kelimeleri hiç bulamadım. hoş, zaten böyle zamanlarda iyi konuşmasını bilmem. ben zaten iyi konuşmasını bilmem, ama sıkı düşünürüm (bir gün hastane kapısında eline şiir tutuşturmuştum!). kısacası hayat pek iç açıcı değildi. ‘nasılsın?’ demek ağır geliyor, çoğu gece uyku tutmuyor, uyuyabilmek için dişlerimi sıkarak ıslık çalıyordum. ya da rüyamda. gerçeğe eklenmeliler.
dehliz büyük. okumaktan başka uğraş edinemedim (o sıralar turgenyev‘in bazarov‘una -varolan değerlerin mutlak reddi kesin cezbedicidir hey!- kafayı taktımdı). bir taraftan da bu boşluğu lehime çevirmek, ve küçük de olsa bir albüm kaydetmek istiyordum (acıdan ve öfkeden beslenmek gibisi yoktur!). çok uzun süre, kayıt yapacak stüdyo bulamadım. bu kangren‘i yazmama engel olmadı. sanırım bir hafta içinde yazıp tamamladım. ayşegül (babası ölü amcamdır, kasım 13’te bulduk ölümü) bahsi geçen zamanın tanığı ve içindeydi. şarkıma dahil olmasını istedim, oldu.
2012 ağustos’unun, (sanırım) son gününde kaybettik. artık şarkı çok defa çalındı, çok sigara yandı, çok kişi dinledi. bugün 18 ocak 2013. dün gece yine, omzuma ve göğsüme, gözyaşlarını döktü döktü döktü.