Geceye bir şiir bırakalım

Şehir
Sensizlik nasıl bir şey biliyor musun?
Unutulmuş bir şehir mesela
Sokakları kimsesizliklerle dolu
Gökyüzü umutsuzluklarla kaplı


Hastaneler aşıklardan başka hasta almıyor
Aşıklarda Aşk'ı hastalık olarak kabul etmiyor.
Aşkın dışında her şeye çare bulunmuş
ama aşksızlıktan damla damla ölüyor insanlarım.


Bu şehirde hayallerin bir sınırı var artık
Ama sınırların ardı öyle güzel görünüyor ki
Ölmek için birer birer sınırlarını aşıyor insanlarım.
Birer birer kaybediyorum şehrimi


Ama umutluyum.
Son insanımda beni terk edince
Senin olacak bu koca şehir,
Tekrar doğacak insanlarım, umutlarım ve gökyüzüm.

İmza: Semih Aydın

Not: Sitelerinizde vs lütfen kullanmayın.

Gezinen bir gölgedir hayat, gariban bir aktör
sahnede bir ileri bir geri saatini doldurur
ve sonra duyulmaz olur sesi, bir masaldır
gürültücü bir salağın anlattığı
ki yoktur hiçbir anlamı.
William Shakespeare

ÖLDÜKTEN SONRA

Diyecekler ki arkamdan
Ben öldükten sonra
O, yalnız şiir yazardı
Ve yağmurlu gecelerde
Elleri cebinde gezerdi
Yazık diyecek
Hatıra defterimi okuyan
Ne talihsiz adammış
İmanı gevremiş parasızlıktan.

(1945)

Muzaffer Tayyip Uslu
( 1922 - 1946 )

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;
Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları!
Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim;
Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.