Çıkarsız sevmek

Aşkları aşk yapan imkansızlığı mıdır? Mutluluk, öyle kolay yakalanabilseydi olur muyduk O'na bu denli hasret? İnsanlar ilişkiler yaşadılar ve ayrıldılar. Beraberken her şey güllük gülistanlık, ayrılınca birbirilerine lanetler okudular. Peki siz böyle ölesiye severken terk edildiğinizde bile, en ufak öfke duymayıp; "Seni hak etmiyorum." diyebilecek kadar çok sevdiniz mi hiç? O'nun hayatında; sıradan biri bile olabilecek olmaya razı olup, sadece yanında olmayı arzulayacak kadar sevdiniz mi kimseyi?

Ben sevdim.

Hatta bu satırları bile yazarken, herhangi bir sözcüğünüzle -o, okumayacak bile olsa- O'nun ruhunu incitecek olmaktan çekinip defalarca kez kontrol ettiniz mi yazdığınızı?

Ben ettim.


1 yıldan daha da önce karalamıştım bu satırları. Sizlerle paylaşmak istedim.

sevmek bazen vazgeçmektir

Şükür sebebim olan, çıkarsız sevdiğim biri, iyi ki var

Tanrı ayırmasın. Daim olsun.

Karşılıklı bağlılık yoktur. Karşılıklı çıkar vardır. Çıkarlar bir gün ters düştüğünde ne aşk kalır ne de bağlılık. Er ya da geç bir gün göreceksiniz.

Ben sevdim hocam...

Gördüm hocam merak etmeyin. Mart 2018'de yazdığım satırlar. Çok fazla şey oldu ondan sonra.

Her ilişkinin, bir seveni oluyormuş. Öğretti hayat.

Umudunu kaybetme daha güzel insanlarla karşılaşıyorsun ve daha güzel günlerin oluyor. Sadece biraz sabır gerekiyor. Ve sonra iyi ki o olmamış diyorsun.

Haklısın sanırım. Bu kadar derin ve yoğun sevince insan gerçeklik algısından uzaklaşıyor. Masalsı bir ütopyanın dehlizlerinde buluyor kendini. O ne yapsa, ne söylese kusursuz geliyor. Haklıyken bile kendini suçlar oluyorsun. Gerçekleri gördüğün zaman her şey için çok geç diyorsun.