Bu şahane kitaba, Benim Adım Kırımız adlı esere, eleştiri yazmayı kendimi borç bilirim.
“Bu dünyanın güzelliği ve sırrı ancak ona sevgiyle gösterilen dikkat, ilgi ve şefkatle ortaya çıkar”
“Sen hic at resmi gordun mu?”
“Biz Ademogullari, vicdanimiz ve aklimizla bir seyin cirkin ve yanlis oldugunu bilmemeize ragmen o seyden cok zevk de alabiliriz”
Kafamdan bu kitabi gecirdigimde sahneler kenarlardan ortaya dogru hizlica hareket edip, sonunda rengarenk bir filmi, biraz tozlu, huzunlu kahverengi tonlarinda cevirmeye basliyor. Bir yandan Kara’nin o ne kadar yaslanirsa yaslansin evrenin sirrini kavramasina engel olan mongol, derinliksiz, ezbere bakis acisi ama ayni zamanda kalbi hassas, askla dolu halleri; bir yandan Sekure’nin edepsiz ama bir o kadar evcil, cocuklarina asik, disaridan sert gozuken halbuki icinde yarali ve deli gibi kararsiz durumlari aklima geliyor.
Kitap incremental bir sekilde ileriliyor, zeminini hazirlamadigi veya oncesinden bilinmesi gereken bilgileri cok iyi bir sekilde okuyucuya yediriyor ve bu sayede sonraki bolumlerin de tipki ilk bolumler gibi harikaliktaki devamliligini surduruyor. O yuzden cok guzel bir kitap diyoruz zaten: gerekli altyapiyi sagladiktan sonra anlatmak istedigi dusunceyi veriyor ve her bolumde daha fazla ilgimizi cekiyor.
[Devamı]
