Çevremde o kadar arkadaş var, samimi olduğum 1-2 tane dost. Fakat kendimi yinede çok yalnız hissediyorum ailedende sıkıntım yok sürekli yanımdalar. Sevgilimde var.
Yinede çok yalnız hissediyorum arkadaş dediklerimin değişmesi yüzünden belki bu, tamam çok büyük darbeler yemiyorum fakat yinede değişmeleri beni üzüyor o hallerine gülümsemek açıkcası bana koyuyor.
20 yaş sendromu falan varsa bumu acaba. Kendimi cidden çok yalnız hissediyorum, sanki sigaramdan başka beni anlayan yok.
Sanki tek bu sıkıntıları ben yaşıyorum, sanki herkes mutlu gülistanlık yaşıyor gibi hissediyorum. Başkalarını çok mutlu görüncede üzülüyorum, çünkü ben mutlu değilim.
Arkadaşlarla toplanınca konuşulan konular çok klasik standart geliyor, çok gereksiz görüyorum. Çünkü bir hafta öncede aynı şeyler konuşuldu ya da değişik versiyonları, biran önce şu muhabbet bitsede gitsem diye düşünüyorum. Gülüyorum eğleniyorum o an, fakat bir süre sonra yine aynı durum.
Yoksa aslında hepimizmi yalnızız. İnsanın kendinden başkası yokmu yanın da, hissettiklerimiz yalan dolaylardanmı ibaret. Ya da şuan hissetiklerimmi yalan dolandan ibaret, psikologa gidilecek bir durum olmadığını düşünüyorum, biraz gezip tozmalısın şeklinde yaklaşımda bulunacaktır büyük ihtimla fakat istediğim o değil.
Neyse çok uzun bir yazı oldu, okuyan arkadaşlara teşekkürler. Kendini bazen böyle yalnız hisseden varmı, yoksa bu konudadamı yalnızım
