Mehmet Emin Yurdakul (1869-1944) Servet-i Fünun şiirinde yalnız nazım şekillerini ve halk şiirinden de yalnız ölçüyü (hece) alan ve dili Türkçeleştirmek iddiasıyla yapay bir dil yaratan Mehmet Emin, Türk edebiyatında
“Milliyetçilik” akımının ilk temsilcisi sayılır. Şiirlerinin tamamında sosyal sorunlara eğilen şairde, bu nedenle didaktizm lirizme ağır basar. Hece sayısı bakımından uzun olan ölçüleri kullanan şair,
söyleyişte nesre yaklaşmıştır.
cahit sıtkı tarancı : Şiirlerinde yalın ve ahenkli bir dil kullanmış, kendine özgü bir şiir geliştirmeyi başarmıştır. Konuşma dilinin canlılığını şiire yansıtmıştır. Şiirlerinde sözcüklerin sıralanışına çok özen göstermiştir. Şiirde biçim ve ölçü konusunda sürekli denemeler yapmış, hem hece ölçüsüyle, hem de serbest ölçüyle şiirler yazmıştır. Deyimleri, tekerlemeleri, halk kültüründen gelen öğeleri şiirlerinde başarıyla kullanmıştır. Ölüm, ölüm korkusu, bunların olmadığı durumda da yaşama sevinci şiirlerindeki en önemli temalardır.
Ziya Osman SABA: Çoğunu hece ölçüsüyle yazdığı şiirlerinde Batı nazım biçimlerini kullandı ama içerikte 19. Yüzyıl edebiyatı anlayışına bağlı kaldı. Şiirlerinde çocukluk anıları, ev ve aile sevgisi, yoksullara karşı duyarlılık, küçük mutlulukların sevinci, Tanrı'ya ve yazgıya boyun eğiş, ölüm ve ötesi gibi konuları işledi. Hecenin yanısıra özellikle son dönemlerinde serbest biçimde ve duru bir dille yumuşak, hüzünlü ve açık şiirler yazdı. Öykülerinde ise çoğunlukla anılarını anlattı
