Hemen başladı, duygu sömürüsüne. Annem hastanede yatıyor, yanına gidiyorum. Para pul yok, okulda dersi astım yanına gidebilmek için. İşte otobüse verecek param bile yok. Öğretmenler anlayışsız yardımcı olmadı. Daha bir sürü laf. Halbuki ben de öğrenciydim o zaman. Neyse öyle laflar etmişti ki sanki durumu iyi bir vatandaşmışım gibi bir miktar para bayılmıştım arkadaşa üzülüp
Neyse arabayla dönerken, yolda gördüm bunu. Günahını almak istemiyorum, bir ihtimal o değildir ama çok alakasız bir yerde arkadaşıyla takılıyordu. Dedim ki bir daha kimseyi arabaya almamalı.
Neyse bugün geleneği bozdum. Yolda kalbini tutarak, nefes nefese yürüyen bir amca gördüm. İçim rahat etmedi, yolumu değiştirdim. Adam nefes nefese bindi.
Ve aynı senaryo. Patron para vermiyor, hastaneye yürüyerek gidiyorum. Anjio olacam. Arkadaşlarım yardım etmiyor. 20 tl istedim vermediler vs. vs. vs. Tabi ben tecrübeli olduğum için hiç konuşmadım
Sonra oğlum para istiyor, 10 tl param olsa 1 tl'sini ona versem nasıl mutlu olur falan filan. Bu arada nefesi falan normale döndü hemen nasıl oluyorsa. Bir şey söylemedim. Gideceği yere bıraktım, ağzında geveleyerek en düşük desibelde bir teşekkür etti, suratıma bakmadan inip gitti. İçinden neler dedi onu bilmiyorum
Para versek etmediği methiye kalmazdı. Şunu anladım. Jigsaw haklıymış. "Beni bir kere kandırırsan bu senin ahmaklığın, beni iki kere kandırırsan bu benim ahmaklığım."
Bu adamlar yüzünden, gerçekten ihtiyacı olanlar farkedilemiyor. Yazık diyorum.
