Bu gece seni yakalamaya çalıştım ama nafile
Elim uzandı durdu ama yakalayamadı seni
Ne bileyim sonra öğrendim ki hayal tutulmazmış
Bilirdim de ne yapayım, belki dedim denedim

Bu gece seni düşünmeye çalıştım ama nafile
Yüzünü getiremedim önüme çünkü unutmuşum
Bunu da öğrenmiş oldum derler ya gözden uzak
Bunu da bilirdim, deyişi hatırladım gönülden ırak

Bu gece seni koklamak istedim ama nafile
Beynim dedi o kokudan kalmadı zorlama duyunu
Ama kalbim istiyordu dinlemedi zorladı durdu beni
Yapma dedim, bunu bana yapma, kalmamış işte

Bu gece yanımda olmanı çok istedim ama nafile
Yanım boştu, uçmuşsun kuş misali uzaklara
Nereye doğru gitti dedim, sordum durdum
Yön bulma duyum da ihanet etti bulamadım nereye

Bu gece beni düşünmüş olmanı isterdim ama nafile
En çok da bundan eminim, ne usunda, ne kalbinde
Sende iz kalmamış, bundan çok eminim adım kadar
Benim us da tekledi sanırım, çok tanım çıktı bunaldım

Bu gece bana dönmeni bekledim ama nafile
Giden gitti mi zordur, gidiş karardır boşa alınmaz
Dönmeye kalkan olur çoğu kez, fakat iz kalır gidişten
Zaten dönülen de düşünür, değer mi uzanan elime?

Bu gece aslında seni beklemedim, biliyorum dönüş yok
Peki, nedir bu hezeyanlarım? Nedir bu içimdeki kavga?
Yapacak bir şey yok beni de düşürdü içimde, kendimle
Kalbimle usumun kavgasıdır bu, sonu zaten nafile