Çanakkale Zaferimizin 95.yılı tüm Ulusumuza kutlu olsun !

Çanakkale Zaferi'miz kutlu olsun.

Bu VATAN uğruna kanını döken bütün şehit ve gazi Atalarımıza binlerce kez minnettarım tabiki RAbbimizin yardımı ile Kazandıkları bu zafer bizim için büyüktür her hekadar sahip cıkamasakta hepsine binlerce kez tesekkurler

Ağlıyor için için, yavuklusu Ahmet’in
Kefensiz gömülmüştü, mezarı yok Mehmet’in
Gitmek için arama, kapısı yok Cennet’in
Yüz yerinden yarayla Doğruldu ÇANAKKALE

Zaferimiz kutlu olsun

Çanakkale Zaferimiz Tüm Ulusumuza Kutlu Olsun.Şehitlerimiz Saygıyla Anıyoruz.


NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!!!

14 Mart'ta Çanakkale'deydim. Mehmetçiklerimizin Vatanı ugruna o mudafa ettikleri kutsal topraklara ayak bastığınızda gozlerinizle gordugunuzde
daha iyi anliyorsunuz o Zaferin nasil kazanildigini.
Sizlerle gurur duyuyoruz.

BAŞKANIMIZIN 18 MART ŞEHİTLERİ ANMA GÜNÜ VE ÇANAKKALE DENİZ ZAFERİ’NİN 95. YILDÖNÜMÜ MESAJI



95 yıl önce bugün, 14 ay boyunca tüm imkansızlıklara, yoksunluklara rağmen, bir karış toprağını egemen güçlere vermemek üzere, ülkenin dört bir yanından gelen binlerce yurttaşımız, vatan savunması için tek vücut olmuş ve verilen mücadele tarihe, emperyalizme karşı verilmiş en büyük mücadelelerden biri olarak kaydedilmiştir.

Bağımsızlığımızın temelleri, Çanakkale Boğazının sularında, Conkbayırı'nda ve Anafartalar'da atılmış, kazanılan bu zaferler Kurtuluş Savaşının çoban ateşleri olmuştur.

Laik, demokratik Türkiye Cumhuriyeti'nin önsözünün yazıldığı bu topraklardan, yaşanan tüm savaşlara inat; savaşın küllerinden barışı doğurmak ve kalıcı kılmak adına uğraş veren Özgürlüklerin ve Barışın Kenti Çanakkale'den, demokratik ve laik Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu, Ulu Önder Atatürk'ü; özgür ve bağımsız bir vatan için canlarını veren tüm şehitlerimizi rahmet, gazilerimizi minnetle anıyor, anıları önünde saygıyla eğiliyorum.


Ülgür GÖKHAN
Belediye Başkanı

Bunlarda benden Çanakkale fotoğrafları(1 Ekim 2008)

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde -gösterdiği vahşetle- "Bu bir Avrupalı!"
Dedirir: Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi... Mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşısında,
Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâ'ûna da zuldür bu rezil istilâ!
Ah, o yirminci asır yok mu, o mahhlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcud ise, hakkıyle sefil,
Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam,
Atılan her lâğamın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkâz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el ayak,
Boşanır sırtlara, vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i İlâhî o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki'-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedî serhaddi;
"O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme" dedi.
Âsım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmeyecek.
Şûhedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar...
Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid'i...
Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
"Gömelim gel seni tarihe" desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
"Bu, taşındır" diyerek Kâ'be'yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına;
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak salvetini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslâm'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın... Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.

MEHMET AKİF ERSOY