Aslında hiç birimizin birbirinden farkı yoktu.Geride kalanlara inat bir savaşın içindeydik.
Adımızın bir önemi yoktu.Mehmet,barış,Sinan,ömer…Ne farkederki adın soyadın,tek kimlik tek yürek bir bayrağın altındaydı bu savaş.
Yalan değil bazen özler yad ederdik sivilliği,bazen bir G3 mermisi olmak isterdik hem o hainlere saplanmak hemde özgürlüğe uçmak.
Taşlar kadar anlamsız olurduk bazen,saatlerce onlar gibi kalır bir anlam yükleyemezdik kendimize.
Ben korkuyordum ilk başta gecelerden.Biliyormusun burada geceler oradaki gibi değil.Çıkınca 3-5 e kalkınca o uykunun en derin olduğu vakitte.Okkalı bir küfür süzülür gibi oluyor dudaklarından.Ama o -30 un ayazı yalayınca yüzünü dolunca ciğerine ölümün keskin kokusu ne küfür kalıyor dilinde nede öfke.
Her yıldızı sana benzettiğim günden beri korkmuyorum artık gecelerden.
Onbaşı Ramazan!
——–
Şehit oldu komutanım
Kurşunlar yağarken aklına o an ölüm gelmiyor değil.Ama o ışık kümesini görmenizi isterim.Çığlıklar bile kan kokuyor.O toprağa kan değdiğini hissebiliyorsun.
Her birimizin farklı hayatı farklı bir hayatı var.Sanki biz buradayız diye sizden farklımı sandınız.
Kim istemezki parfümünü sürüp en iyi elbiseleriyle dolaşmak.
Ben seni isterdim.Tarabya sahili geliyor aklıma.O ilk sarıldığım gün geliyor aklıma…
Saat 03.15 baskın
Aslında mehmette şehit,ali de,üstteğmen muratta şehit.
Daha sabah mehmet annesini aramıştı.Devrem şafak 10 hadi kalk!!!
—-
Biliyormusun şehitler ölmüyor burada sanki.Sanki sanki mehmet yüzüme gülümsüyor.Devrem kalk!
—-
Kurşunlar dans ediyor.Bu savaş neden.Neden .İsyan etmiyorum.Ama neden…
—
Sayfam bitti sevgilim.Annemlere ve sana selam.Unutma Şehitler ölmez vatan bölünmez…
Allah!
——–
İçimden bir anda geldi yazıverdim.Saygılarımla