Düşünmek zor geliyor artık,daha fazla yoramıyorum kalbimi.

Bir yara var yerini bilmediğim... Sürekli kan akıyor, acı veriyor...ama kapansın istemiyorum.

Her defasında yeniden kanatıyorum,yeniden aksın istiyorum sevginin kırmızı olan rengi.

Nabzımı hissettiğim her an seni düşünüyorum,biliyorumki hala bende sensizliğin.Canım yanıyor,zor geliyor artık yaşam.

Kalbim değil benliğim acı çekiyor artık,sensizliği hissettiğim her an.

Benim aşkım acı çekmekmiş meğer, sensizliğe aşık olmakmış kaderim.

Çok fazla şey istemedim, sadece mutlu olmayı istedim. Meğer buda çokmuş benim için.

Senden özür dilerim hayatına girdiğim ve acı çektirdiğim için.

Ben sadece bir rüzgardım, bazen hasta eden, bazen mutlu hissettiren.

Gelip geçici bir rüzgardım. Yönü belli olmayan, ömrü kısa olan...

Zamana bırakamadım bazı şeyleri, çünkü zaman yoktu benim için, akıp giden nehir misali...

Artık biliyorsun sende, benim için zaman hiç olmadı,ve olmayacak...

Belkide son zamanlarım.Yolun sonunda sen olmasanda,yavaş yavaş gidiyorum.

Her ne kadar istesemde yolun sonuna kadar seni, ölmeyi istesemde tutarken ellerini...

Biliyorum üzülürdün o zaman. Bakardın geçmiş mutlu yıllarımıza... Buda benim hayalimdi, hiç gerçekleşmeyecek.

Sahi ben ölürsem ağlar mısın? Aklına gelir miyim bir kez olsun, hatırlar mısın beni sahiden?

Ufacık bile olsa beni sevdiysen,sevgi dolu gülümsemelerim gelsin aklına ve tebessüm konsun kalbine,ben giderken…











Bu yazı geçmişimden kalanlarında birinkintisiyle yazdığım gözyaşlarımdı...

Bundan sonra ben yokum. Sen varsın.

Eğer sen istersen biz oluruz. Biz yoksak bende yokum...