Geçenlerde Bir Gün... (OLAY GERÇEKTİR metin düzenlenmiştir)
Bir yakınımı ziyaret etmek üzere Ankara Etlik Şehir Hastanesi’ndeydim. Ziyaret bitti, vazifemizi yaptık, içimiz rahat bir şekilde otoparka doğru geçtik.
Tam "Günün yorgunluğunu attık" derken, karşımda belirdi: Türk halısı motifli takkesiyle bir dayı. Tahmini yaş 45–55 arası, boy 1.55 civarı. Hani görünüşe baksan gerçek bir ihtiyaç sahibi eşkaliyle uzaktan yakından alakası yok ama ortama öyle bir giriş yaptı ki bir an kendimden şüphelendim.
"Abi bir ricam var..." diyerek hevesli bir şekilde girdi mevzuya. Çoluk çocuk, kaza bela ne varsa dua sağanağı başlattı. Adam sanki yürüyen dua matbaası! Baktım susacağı yok, "Savul, savul!" diyerek zorla fren yaptırdım.
Ama vazgeçer mi? İnadın vücut bulmuş hali.
Level 1 (Nakit Para): — "Abi bir rica..."
— "Nakit yok dayı." (Burada mevzunun kapanacağını sanacak kadar masumdum.)
Level 2 (Teknoloji Çağı): — "O zaman abi bir IBAN versem oraya atsan?"
— "Yok artık!" dedim içimden. Şaşkınlıktan gülsem mi kızsam mı bilemiyorum. "
Dayı ben internet bankacılığı kullanmıyorum. Varsa pos cihazın bir binlik çalışır yalnız!" dedim.
Derken bir an içime bir ateş düştü: Ulan ya gerçekten cebinden pos cihazı çıkarırsa? Gitti bizim binlik!
Çok şükür, teknolojik olarak o seviyeye henüz gelmemiş. Cihaz yokmuş.
Gitti mi? Tabii ki hayır! Çaresizce kurtulmayı beklerken son hamle geldi:
Level 3 (Takas/Hediye Usulü): — "Abi o zaman bir ricam daha var..."
— "Nedir yine?"
— "Sağ elindeki yüzüğü bu kardeşine hediye ediver?"
İşte orada bende şarteller koptu. Kararsızlıkla çaresizlik arasında gidip gelirken dayıya doğru tam "ilerleyecek" iken arkadan bir ses yükseldi, birileri seslendi de tam zamanında kendime geldim.
Diyeceğim o ki dostlar; siz siz olun, Level 1'den sonra bu arkadaşlara "Pas" deyin, hiç muhatap bile olmayın. Yoksa yüzüğü, saati, hatta arabanın anahtarını bırakıp otobüsle dönmeniz işten bile değil.
Günün yazısı köşesinde bugünlük de bu kadar demek istiyorum ama 3 gün önce yaşadık.
