Sahi, neydi o büyük yanılgın?
Bir başkasının gölgesini kendine vatan sanmak,
Kendi göğüs kafesinde bir yabancıyı ilahlaştırmak...
Sen, başkasının eksiklerini tamamlamaya çalışırken,
Kendi ruhunun deliklerinden sızan kanı görmeyecek kadar körleştin.
Kendinden çok kimi sevdin? G
ideceği yeri bile bilmeyen o yolcuyu mu?
Kendi yaralarını senin merheminle sarıp,
iyileşince seni terk eden o sinsi sızıyı mı?
Birini kendinden çok sevmek; Kendi evinin tapusunu bir hırsıza teslim etmek,
Sonra da içeride huzurla uyumayı beklemektir.
Oysa hırsızın tek derdi, içindeki o paha biçilemez hazineyi yağmalamaktır.
Bir kadını, bir dostu, bir hayali... Kimi koyarsan koy kendi tahtına;
o taht bir gün mutlaka sallanır. Çünkü insan, doğası gereği nankördür;
Fazla verilen değer, her zaman sahibine bir "ihanet" olarak geri döner.
Sen ona "her şeyim" dediğin an, aslında kendine "hiçbir şeyim" demiş olursun.
Kendi değerini başkasının insafına bırakan adam, Fırtınalı denizde dümeni korsana teslim etmiş demektir.
Kendini sevmek; bencillik değil, bir hayatta kalma sanatıdır.
Sen yoksan, dünya sadece bir illüzyondur. Sen yoksan, sevgin sadece bir seraptır.
Kendini sev ki; kimse seni "seviyormuş gibi" yaparak sömürmesin.
Kendine değer ver ki; ayaklar altına serdiğin o tertemiz kalbin, Başkalarının kirli ayakkabıları için paspas olmasın.
Şimdi kalk ve aynanın karşısına geç. Orada gördüğün o yorgun ama vakur adam, senin tek gerçeğin
Diğerleri sadece birer misafir; kimisi bir mevsim kalır, kimisi bir nefes...
Ama sen, o bedende ve o ruhla bir ömür boyu mahkûmsun.
Hücreni çiçeklerle donatmak varken, neden anahtarı başkasının avucuna bırakıyorsun?
https://youtu.be/OjObMigMJSs?si=OwgJcTM8Bn5E-Oik
Kendinizden çok kimseyi sevmeyin, Niye mi?...
6
●240
