Hayat çok zor katlanamıyorum

Merhaba, 17 yaşında bir türk genciyim. Hayata artık katlanamıyorum, ailem işsiz emekli maaşları var ve küçük şeyler yapıyorlar, benim zorla okumamı istiyorlar akraba baskıları yüzünden meslek liselerine gidemedim. Hayatımın tüm gidişatını bozdular, geçinmek için kendim ufak çaplı işler yapıyordum. Artık yaşama zevkim kalmadı, geceleri uyuyamıyorum. Yattığım yerden kalkacak halim bile olmuyor, eskiden uğraşıp 5 10 kuruş kazandığım şeyleri de yapamıyorum. Hayatta her şey daha ne kadar kötü gidebilir bilmiyorum, sınavlarım var çalışamıyorum. Yakında sattığım bir hesap için icra yollayacaklar büyük ihtimal ve buna annemde dahil olacak, artık evdeki seslere bile katlanamıyorum hiç bir şeye karşı tahamülüm yok. Hayat böyle nereye gidecek hiç bir fikrim yok, sadece dünyaya geldim ve kendim çırpınmaya çalışıyorum. Yardım etmek isteyen, bana istanbul içinde iş ayarlayabilecek birisi varsa o da olur kabulüm. Boktan geçen bir hayatım var, tüm hayatımı heba ettim. Sadece dertleşmek istedim birileri yazmasa bile sadece içimi dökmek istedim.

Kardeşim Allah tez zamanda tüm kapılarını nasibini açsın işallah. Sattığım hesap derken ne icrası anlayamadım ?

uzmanlık alanım dedıgın bır kısım var mı yoksa normal beden ıscısı olarak mı ıs arıyorsun ?

Hayat adil değil çaba şart. Ayni yaşlarda benzer sorunlarla boğuştuk düzeliyor. Telegram konun için bana yazbailirsin ozelden. Yarin donus yaparim.

Gamermarkt üzerinden sattığım bir hesaptı, şimdi sorun yaşıyorum ve düzgün cevaplar bile alamıyorum. Teslim etmek için zamanım doldu, büyük ihtimal icralık oluyorum yani.

Sabır herşeyin ilacıdır. Zamanla herşey düzelir. İzmirde yaşıyorum ama tanıdıklarımız dolu her tarafta. Yardımcı olmak isterim.

Her hangi bir uzmanlık alanım yok, çabuk öğrenirim. Bedensel bir iş olmasıda farketmez.

Selam olsun,

Dur hele yerinde.
Yaş oldu 45.
Senin o zorluk olarak gördüklerini yaşadık bizde.
Karamsar olduk, umutsuz olduk, üzüldük, bıktık ama zaman geçiyor ve su akıp yolunu buluyor.
Açılmaz dediğin kapılar açılıyor, kapanmaz dediğin kapılar kapanıyor.
Hah şimdi ayağa kalktım dediğinde belin bükülüyor, bir daha iflah olmaz bu bel dediğinde zıpkın gibi oluyorsun.
Henüz hayatı yaşamadın ki heba edesin.

Keşke o yaşlarda bunları birileri bana deseydi yazmayacağım zira dediler.
Senin şuan kulak asmayacağın gibi bende kulak asmadım.
Hülasa icralar gelir, dertler gelir, icralar gider, dertler gider sen 45 yaşına geldiğinde bu süreçte kendine yüklenip kendini ne kadar örselediğine dönüp bakınca ah çocuk dersin kendine.

Takma kafana ne icra gelen ilk insan ne son insan sensin.
Her şey gelir ve geçer. Geçmeyecek hiçbir şey gelmez.

Hayat hiç adil değil, yaşıtlarım yurt dışında 3 saat çalışıp benim günlük köpek gibi çalışacağım maaşı alıyorlar hatta daha fazlasıdır büyük ihtimal. Sadece çoğu insan gibi gençliğimi yaşamak istiyorum.