Toprağın Al Kanla Çiçek Açtığı Gün: 18 Mart
Bazı topraklar sadece taş ve çamurdan ibaret değildir; bazı topraklar namustur, evlattır, duadır. Çanakkale, üzerine basılan bir kara parçası değil, bir devrin kapanıp koca bir milletin küllerinden yeniden doğduğu yerdir.
Bugün, gökyüzünün bile mahzun olduğu, rüzgârın hala o günkü barut kokusunu ve yiğitlerin fısıltılarını taşıdığı o büyük zaferin yıl dönümü. Ama bu zafer, sadece madalyalarla değil; sönmüş ocaklar, yarım kalmış sevdalar ve "dönmeyi düşünmeyen" on binlerce fidanın kanıyla yazıldı.
Bir Mendil, Bir KurÂ’an, Bir Vatan
O günleri hayal edin... Köyün meydanında, anasının eline kına yaktığı "Kınalı Kuzular"ın vedasını. Henüz bıyığı terlememiş, lise sıralarından kalkıp tüfeğe sarılmış, boyu silahından küçük Mehmetleri...
Analar vardı: "Git evladım," diyen. "Ya gazi ol dön, ya şehit ol kal; ama sakın ha arkana bakma!" diyerek ciğerparesini ölüme uğurlayan.
Mektuplar vardı: Cebinde yarım kalmış bir sevda şiiriyle, siperde son nefesini verirken sadece "Vatan sağ olsun" diyebilenlerin yazdığı.
Kardeşlik vardı: Yanındaki arkadaşı şehit düştüğünde, onun ekmeğini bölüp "belki uyanır" diye yanına koyanların destanıydı bu.
Sana Dar Gelmeyecek Makberi Kimler Kazsın?
Metrekareye 6.000 merminin düştüğü o cehennemde, imkansızın imkanla, ruhun çelikle çarpıştığı andı 18 Mart. Seyit Onbaşı’nın omuzladığı sadece 215 kiloluk bir mermi değil, koca bir imparatorluğun haysiyetiydi. 57. Alay’ın tamamı şehadete yürürken, aslında bizlerin bugün özgürce aldığı nefesi inşa ediyorlardı.
Bugün Çanakkale’ye gittiğinizde denize iyi bakın. O mavilik, sadece su değildir; binlerce adsız kahramanın son uykusuna yattığı bir kefendir. Toprağı eşelediğinizde çıkan her mermi çekirdeği, bir ananın gözyaşıdır.
Onlar Bize Bakıyor
Şimdi sussun bütün sesler... Sadece rüzgârın sesini dinleyin. Conkbayırı’ndan, Anafartalar’dan yükselen o sessiz çığlığı duyun. Onlar bizden ne abide istediler ne de tantanalı törenler. Sadece hatırlanmak istediler. Emanet ettikleri bu toprağın kıymetinin bilinmesini istediler.
"Dur yolcu! Bilmeden gelip bastığın bu toprak, bir devrin battığı yerdir."
Bugün başımızı her dik tuttuğumuzda, her "Türk’üm" dediğimizde, o toprağın altındaki binlerce sessiz bekçinin hakkı var üzerimizde. Helallik isteyemeyiz belki onlardan ama hatıralarını başımızın üzerinde taşıyabiliriz.
Ruhunuz şad, makamınız cennetin en baş köşesi olsun. Biz size minnettarız; biz size borçluyuz.
"Şimdi herkes elini kalbinin üzerine koysun. Orada atan her nabız, Çanakkale’de 'Vatan!' diyerek duran o kalplerin yankısıdır. Onlar toprak oldu, biz vatan olduk. Onlar sustu, biz hürriyet olduk. Hakkınızı helal edin ey koca dağların yiğitleri... Biz sizi unutmadık, unutmayacağız!"
