6 yılımı verdim bu sektöre. Gecemi gündüzüme kattım, öğrenmek için uykusuz kaldım, kendimi geliştirmek için sürekli mücadele ettim. Yazılım dediğiniz şey iki satır kod yazıp para kazanma oyunu değil; emek, sabır, disiplin ve yılların birikimidir. Ama bugün geldiğimiz noktada insanlar 20 TLye script satıyor. Yazılım sektörünü düşürdükleri seviye gerçekten utanç verici. Bu kadar emeğin, bilginin ve tecrübenin bu kadar ucuzlaştırılması sadece piyasanın bozulması değil, mesleğin itibarının ayaklar altına alınmasıdır.
Daha da kötüsü, özel sektör insanların çaresizliğini ve iş bulamama sürecini açık açık suistimal ediyor. İnsanlar aylarca iş ararken, geçim derdiyle boğuşurken bunu fırsata çevirip düşük maaşları, ağır çalışma şartlarını ve insanlık dışı beklentileri normalleştirmeye çalışıyorlar. Nasıl olsa mecbur anlayışıyla hareket edip yıllarını vermiş insanlara hak ettiklerini değil, razı olmak zorunda bırakıldıkları koşulları sunuyorlar. Emeğe değer vermek yerine, insanların zor durumda oluşunu pazarlık malzemesine çeviriyorlar.
Sonra da dönüp sektörde neden kalite düştü, neden motivasyon kalmadı, neden insanlar yaptığı işe heyecan duymuyor diye soruyorlar. Çünkü bu düzen emeği ödüllendirmiyor; aksine ucuz olanı, sessiz kalanı ve boyun eğeni öne çıkarıyor. 6 yıl boyunca verdiğim emeğin, birikimin ve mücadelemin böyle bir ortamda değersizleştirilmesi sadece moral bozucu değil, insanın mesleğe olan inancını da ciddi şekilde yıpratıyor. Geldiğim noktada artık mesleği bırakmayı bile düşünüyorum. Çünkü insan bir yerden sonra sadece yorulmuyor; kırılıyor, tükeniyor ve verdiği emeğin hiçbir anlamı kalmadığını hissediyor. En acı olan da bu zaten: severek emek verdiğin, uğruna yıllarını harcadığın bir meslekten, onu bu hale getirenler yüzünden soğumak. Yazılım sektörü bu hale kendiliğinden gelmedi; emeği değersizleştirenler, insanları çaresizliğiyle sınayanlar ve her şeyi üç kuruşa indirgeyen zihniyet bu çöküşün asıl sebebidir.
Daha da kötüsü, özel sektör insanların çaresizliğini ve iş bulamama sürecini açık açık suistimal ediyor. İnsanlar aylarca iş ararken, geçim derdiyle boğuşurken bunu fırsata çevirip düşük maaşları, ağır çalışma şartlarını ve insanlık dışı beklentileri normalleştirmeye çalışıyorlar. Nasıl olsa mecbur anlayışıyla hareket edip yıllarını vermiş insanlara hak ettiklerini değil, razı olmak zorunda bırakıldıkları koşulları sunuyorlar. Emeğe değer vermek yerine, insanların zor durumda oluşunu pazarlık malzemesine çeviriyorlar.
Sonra da dönüp sektörde neden kalite düştü, neden motivasyon kalmadı, neden insanlar yaptığı işe heyecan duymuyor diye soruyorlar. Çünkü bu düzen emeği ödüllendirmiyor; aksine ucuz olanı, sessiz kalanı ve boyun eğeni öne çıkarıyor. 6 yıl boyunca verdiğim emeğin, birikimin ve mücadelemin böyle bir ortamda değersizleştirilmesi sadece moral bozucu değil, insanın mesleğe olan inancını da ciddi şekilde yıpratıyor. Geldiğim noktada artık mesleği bırakmayı bile düşünüyorum. Çünkü insan bir yerden sonra sadece yorulmuyor; kırılıyor, tükeniyor ve verdiği emeğin hiçbir anlamı kalmadığını hissediyor. En acı olan da bu zaten: severek emek verdiğin, uğruna yıllarını harcadığın bir meslekten, onu bu hale getirenler yüzünden soğumak. Yazılım sektörü bu hale kendiliğinden gelmedi; emeği değersizleştirenler, insanları çaresizliğiyle sınayanlar ve her şeyi üç kuruşa indirgeyen zihniyet bu çöküşün asıl sebebidir.
