Böylesi daha mı iyi?

Yani kimsem yok, tutmuyorum kimseyi çevremde.
Sevmiyorum insanları, hayatıma dahil etmeyi, işim varsa gider yapıyorum sonra kapanıyorum mağarama..

Kaldırımlar benden soruluyor, köşe başlarında değil aydınlık yollarda geçiyor ömrüm, kendi halimde yaşıyorum, dönüyorum evime.

Kimsenin olmadığı zamanları, sessizliği ve hiçliği seçiyorum. Alamıyorum insanları hayatıma çünkü yaralarıma yeni yaralar ekleniyor..

Düşünüyorum da 'yok olsak' ve tek başıma kalsam ayakta, ne eş nede dost kimse olmasın evimin bi kilometresinde. Azalsın ne varsa sevdiğim, teker teker gitsin.

Kaderimizde yalnızlık var, mayamda bu var. Aşık olmak, bir şeylere sahip olmak, hayal kurmak yok. Sisli yollarda yürümek var sadece. Geçmişim hesap sorar kimsin sen diye. Ben kendimim, sadece benim.

Öğreniyorum artık sahte yüzleri, normal değil aslında insanların birbirleriyle ilişkileri bu kadar fazla samimiyet bu kadar fazla bağlanmak.
Biz bir ağacın kökü değiliz, biz farklı ruhlarda bedenlerde yaşıyoruz..

Almayın kimseyi hayatınıza kapanın kabuğunuza..

Şiir miydi, hayat hikayenmi?

Özbenliğim

Aslında yalnız degilsin hocam.

Çok kalabalık bir yalnızsın hocam

Aksine yalnızım ve bunu bilinçli olarak tercih ediyorum. İnsanlar bence bunu tercih etmeli.

Çok yalnızız.

doğru seçim