Küçük kızımı kaybettim...

İyi geceler R10 ailesi, sizlerle bu gece yaşadığım acıyı paylaşmak istiyorum izninizle.

Annesini bile ellerimde büyüttüğüm 6 aylık küçük kızım birden halsizleşti, köy gibi bir yerde yaşadığım için iyi bir veteriner yani şehir merkezi evime 25 km uzaktaydı, hiç beklemeden direkt getirdim ve tahlil sonucu gençlik hastalığı denen illet bir ölümcül virüse yakalandığını söylediler. Bu sürecin beni maddi ve manevi çok yoracağını belirttiler. Ne gerekiyorsa yapmalarını istedim. Geçtiğimiz 4 gün boyunca hep serum ve iğne tedavisine getiriyordum. İlk günler iştahı gitmişti, yalnızca serum ile besleniyordu sonra hareketleri çok duraksadı, kanlı ishali başladı. Saat başı önüne su ve mama koyuyordum ama yalnızca su içebiliyordu. Gündüzleri moral olsun diye kucağımda arka bahçede çok sevdiği ağaçların yanına getiriyordum. Her zaman o ağaçların en yukarısına bir çırpıda tırmanan yavrum bu kez kısık gözlerle ağaçlara sadece bakabiliyordu. Normalde her gece birlikte sarılıp uyurduk ama artık gece olmasından korkuyordum, yanımdan kalkıp odanın en tenha soğuk zeminine yatmaya gidiyordu. Saat başı acaba öldü mi diye korkarak kontrol etmek 4 günde beni paramparça etti. Bir an önce sabah olsa da veterinere gitsek diye bakıyordum. Bu sabah 06.00'da uyandım yatağımın altında yatıyordu. Ben lavaboya gitmek için odamın kapısını açınca o da dış kapının önüne gitmiş. Nefes alışı tekliyordu ve biraz titremesi vardı. Normal hayatında zaten bahçemizde annesiyle ve abisiyle birlikte yaşıyordu, gündüzleri istediği zaman, geceleri ise hep evde kalıyordu. Kucağıma alıp 5 dakika bahçede hava aldırmak istedim ama birden kucağımda atak geçirmeye başladı. Yere bıraktım o korkuyla Google'de "Düzce'de 24 saat açık" yazan veterinerleri sırayla aramaya başladım. Yalnızca bir tanesi açtı o da uykulu bir sesle 2 saat sonra getirirseniz bakabilirim dedi. Açık hiçbir yer bulamadım. Kedimi getirdiğim veteriner bile 08.30'da açılıyordu. Eğer birisi açsaydı 25km yolu 5 dakikada gidebilirdim. Küçük Boncuğum gözlerimin önünde çırpınarak hayatını kaybetti. Elimden hiçbir şey gelmedi, çaresizce sadece ağladım. Şimdi hiçbir şey yapasım gelmiyor, odam bomboş gibi. Bir çoğu için "alt tarafı kedi" olabilir ama benim küçük bir dostumdu. Bu acı ne zaman geçer bilmiyorum.