Sen herkesin işine koşarken

Bugün bir sohbet arasında değerli bir büyüğüme, eğitimciye yapmak istediğim bir işten bahsettim. Ama tek başıma bu işin zor olduğundan bahsettim.

“arkadaşlarından yardım al” dedi.
“herkes maddi bir karşılık bekliyor” dediğimde verdiği cevap beni oldukça düşündürdü.

“sen herkesin işine koşarken, onlar destek olmuyor mu ”

gerçekten de düşündüm… biz onca insanın işine koşarken, bizim desteğe ihtiyacımız olduğunda kimsenin yanımızda olmaması gerçeği var.

Ne güzel söylemiş, işte bu nedenle "hayır" demeyi öğrenmek zorundayız. Bizler afedersiniz enayi gibi herkese bedavadan destek olurken sıkıntı yok, ama iş bizim yardıma ihtiyacımızın olduğu konuma gelince herkes arazi ya da maddi kazanç karşılığı hizmete talip. Zaman da kötü, insanlar da, mükemmel ötesi (!) memleket de...

Ek olarak, başta en yakınlarımız (birinci derece akrabalar falan) zor günümüzü kendi lehlerine maddi fırsata çevirme peşindedir.

"HAYIR" demek zor olmamalı. bunu diyorum ama hala diyemiyorum bir türlü

İnsan seçmeye başlarsanız malesef ki yanınızda kimse kalmama olasılığı artıyor. Biraz derin düşününce, "Enayilik mi yoksa yalnızlık mı daha iyidir?" sorusu aklınıza gelebilir.

Hayır demekle alakalı. Ama onu deyince de insanlar uzaklaşıyor.

Yalnızlığa da alışılıyor ama psikolojik olarak aslında çok da iyi bir şey değil. İnsan yalnızlığa programlanmamış bir varlık.

Ama ona itiyorlar. Karakterle alakalı bir şey.

Çevremi güncelleyim diyorsun sonra…
Belli bir yaşdan sonra hayatına yeni birini almak için de mesai harcama isteği bile gelmiyor.

Özetle bunu anladığınıza göre tüm yollar çıkmaz sokak…

uzun bir süredir hayır diyebiliyorum. ama geçmişe dönüp bakınca gerçekten de kimler için neler neler yapmışım. emeklerime yazık diyorum.

artık yanımda kimse kalmasa da yalnızlığımla mutlu olabiliyorum. Çıkar için değil, gönülden selam veren insanların olması yetiyor.