Sabahları Sizi Yatağınızdan Kaldıran Motivasyon Nedir?

İnsanların genelini düşünelim. Özellikle kendi kuşağımdan gördüğüm kadarıyla herkes hayatını minimum emek ile yaşıyor. Yani planlı ve disiplinli yaşayan hiç görmedim. Gün içinde yapılacağı belli olmaz. Anlık faydalar için çalışılır. Uzun vadeli düşünülmez. Öğrenciler için okul, çalışanlar için iş bir konfor alanı olmuştur. Yani ne yapılacağı bellidir. Ağır işlerde çalışıp çaba harcayanlar olabilir ama bunların yaptığı da otomatikleşmiştir, vücut gücü harcarlar sadece. Kolaya kaçar herkes. Tam olarak anlatmak zor aklımdaki durumu. Yanlış anlaşılabilir. Ne istediğini bilmemek, otomatikleşmek, demek istediğim.

Böyle bir hayat o kadar kötü de durmuyor. Ne yapman gerektiğini düşünmüyorsun. Her şey akışında gelişiyor. Üniversiteye giden biri için; lisede zor da gelse başka yapacak bir şeyin olmadığı için okula gidiyorsun. İyi kötü bir üniversite kazanıyorsun. Üniversiteyi de başarılı veya başarısız bitiriyorsun. Çünkü yapacak başka bir şeyin yok bırakıp da ne yapacaksın? Ondan sonra işinde iyi de olsan kötü de olsan bir yerde iş buluyorsun. Yıllarca işsiz kalmıyor hiç kimse. Ondan sonra hayat daha sabit bir döngüye giriyor. Belki başarılısın, işinde yükseliyorsun. Yükselince ne oluyor, hayat daha konforlu olsa da ömrün daha yoğun geçiyor. Bunun farklı farklı versiyonları var detaya girmeyeceğim. Ortak nokta zorunluluk sonucu gelişen bir hayat. Her şeyi yapmak zorunda olduğun için yapıyorsun. Çok uzattım tek kelime ile otomatik bir yaşam döngüsü diyebiliriz. Bence insanların yaklaşık %90'ı böyle en az. Belki çoğunluk bunun farkında bile değil. Önemli bir kısım da farkında ama bir şey yapmıyor/yapamıyor.

Peki başarı dönüden çıkmakta mı yoksa döngünün içinde yükselmekte mi? Bu durumdan kurtulup ne istediğini bilen insanlar kendi motivasyonlarını oluşturup büyük işler mi başarıyorlar? Yoksa kendi hallerinde özgürce yaşamayı mı seçiyorlar? Ancak özgürlük kavramı da kafa karıştırıcı. Tembellikte özgürlük gibi gözükebilir. Sadece yapmak zorunda olduğun şeyleri yapıyorsun ve temel ihtiyaçlarını karşılıyorsun ve kalan vakitlerini zevk verecek işlere ayırıyorsun. Ve gelmek istediğim en önemli kavram motivasyon. Bu döngüden çıkmak için motivasyonu nereden bulabilir insan? Bu okursa gerisi gelecek gibi. Yaşam o kadar fazla boyut ve parametreye sahip ki buraya kadar yazdıklarımda oldukça yetersiz ve sığ geliyor. Parça parça anlatabildim aklımdan geçenleri ama direkt hayatın anlamı nedir gibi bir soru yazsaydım konudan çıkacaktınız. Böylesi daha iyi oldu, düşünmeye başladınız. Bu konudaki fikirlerinizi merak ediyorum.

Her sabah uyandığınızda sizi harekete geçiren şey, sadece zorunluluk değil, kalbinizin derinliklerinden gelen tutkudur. Sevdiğiniz işi yapmak, bir amaca hizmet etmek ya da hayal ettiğiniz hayatı inşa etmek…
Büyük ya da küçük, her sabah sizi iten ‘neden’ dir. Bir bakarsınız ki o neden, sadece bir seçim değil, sizi yaşatan enerjiye dönüşür.

Aradaki sınır nedir? İşimizi sevsek de otomatikleşecek bir yerden sonra. Büyük amaçlarımız da olsa da uyuşmaya ve içimizdeki alevi kaybetmeye başlayacağız bir aşamada.

Doğru diyorsun, o alev bazen azalıyor. Ama bence önemli olan hiç sönmemesi değil, sönse bile tekrar yakabilmek. Gerçek tutku orada başlıyor zaten