1.5 ayda hayatımı değiştirdim

Merhaba hocalarım.

Geçen ay, 5 Ağustos'ta 3 yıllık sevgilim benden ayrılmak istedi. Bazı sorunlarımız vardı ikimizde biliyorduk. Ayrılmadan 1 ay önce ilişkimizi düzeltelim demiş ve çabalamaya çalışmıştım ama bu çaba tek taraflı benim tarafımdan yapılan bir çaba idi. İlk başta ne diyeceğimi bilmediğim ve affaladığım için ayrıldık. Ama ben kabullenemedim ve ertesi gün yalvar yakar konuşmaya çalıştım bir şeyler düzelir belki diye. Bana "İlişkiyi devam ettirmeye yüzüm yok dedi" anlamışsınızdır zaten az buçuk. Ben ilişkimizde ne kadar sorunlar yaşasamda hiç bir zaman başka bir kızı bile düşünmedim, hatta o benden ayrılmadan sadece 2 hafta önce bir iş arkadaşım sürekli karı kız muhabbeti yapıyordu "gel şuraya gidelim akarız yanımıza da 2 manita çekeriz" vs tarzında bir süre sonra kendisine "Kankam benim sevdiğim birisi var sen böyle diyince ben rahatsız oluyorum lütfen yapma" demiştim.

3 yıllık ilişkim boyunca hep geleceğimiz, ilerideki çocuklarımız ve evimiz için çabalamıştım. Karşımdaki kişi güzel, diş doktorluğu okuyan ve ailesinin parası olan biriydi.

Ben ise ne yakışıklı biriydim, ne de ailemin parası vardı. Eve para getirirken anneme "anne ben okuyacağım" diyebilecek bir lüksüm yoktu. Lise zamanlarımda bile işten çıkıp işe gidiyordum çocukluğum tamamen çalışmak ile geçti. En çok koyan ise hep arkadaşlarım gezerken benim çalışmaya gitmem olmuştu.

Ayrıldıktan sonra bir süre denemeye çalıştık ama olmadı ve 12 ağustosta tam ilişkimizin 3. yılında ayrıldık. ilk 2 hafta falan ölü gibiydim resmen ayakta çürüyordum. Yemek bile yiyemiyordum 2 hafta ağzımdan bir kaç lokma dışında herhangi bir yemek geçmedi. bu süreçte 7-8 kilo verdim. İşte kaç kere bayılacak gibi olduğumu hatırlamıyorum.

Ancak çevremdeki insanlarla dertleşirkene ve ilişkimde yaşadığım şeyleri insanlara anlatırken, ilişkimde kendime yapılan HAKSIZLIKLARI, kendi ağzımdan duymaya başladım ve bazı şeyler denk etmeye başladı. Gerçekleri görmeye ve dolaylı yoldan aldatıldığımı ve terk edildiğimi kabullendim.

O saatten sonra ise kendime tek dediğim şey "Ben bir şey kaybetmedim, beni kaybeden kaybetti" olmuştu. 19 yaşındayım, 16 yaşında tanışmıştık ve ilk ilişkimdi. Aşkın getirdiği şeyler dolayısıyla karşımdaki insanı kafamda idealleştirmiş, büyütmüştüm. Dile kolay 3 sene ama benim gibi daha "ergen bir çocuk" için çok zordu bu süreç ve hızlı bir şekilde atlattığımı düşünüyorum.

Kendime değer vermeye başladım ve en önemli şey buydu sanırım.

Çalıştığım işte mağaza müdürlüğü konumuna geldim.

Kendime bugüne kadar hiç almadığım kıyafetler aldım, ayakkabılar aldım. Saçlarımı kestirdim (uzundu) yeni bir stile geçtim. Hep siyah giyinen bir insandım, artık dolabımda bir tane siyah kıyafet yok sanırım.

Telefon aldım, akıllı saat ve kulaklık aldım.

Spora başladım, eve dambıl ve bir kaç alet aldım. İşten geldikten sonra elimden geldiğinde ağırlık ve kardiyo çalışıyorum. 50dk kadar ağırlık 30 dakika dışarıda hızlı tempoda yürüyüş yapıyorum. 2 Haftada hayat kalitem o kadar arttı ki, ilk başladığımda zar zor kaldırdığım ağırlığı şuan çok rahatlıkla kaldırıyorum, 3 tane zar zor yaptığım şınavı 3 set 15 adet yapabiliyorum. Fiziksel olarak değişimimi gözlerim ile görmek bana çok fazla motivasyon veriyor.

Diyete ve sağlıklı beslenmeye başladım. Spora başladıktan sonra ve düzenli beslenmeye başladım.

Yeni hobiye başladım, ahşap ve ahşap yontma aletleri aldım. Boş zamanlarımda minik biblolar ve kaşık yapmayı öğreniyorum.

Sigarayı bıraktım, belkide bana en çok zarar veren şey idi çok mutluyum. Şuan bile nefes alırken o kadar rahat hissediyorum ki resmen kendime eziyet çektiriyormuşum hem maddi konuda hem manevi konuda. Ağzım kokuyordu, dişlerim sararıyordu, 5 kat merdiven çıkınca köpek yavrusu gibi kalıyordum.

Film izlemeye başladım, 3 yıldır toplasan 3-4 film izlemişimdir son 1.5 haftada 6 film izledim.

Yatmadan önce telefona bakmayı bıraktım yerine kitap okuyorum, 2 haftada 4. kitabımı bitirdim.


1 yıl içinde tatile gidebilmek için ekstra para biriktirmeye başladım. Önümüzdeki aylarda göz çizdirme ameliyatına gireceğim, dişlerimi yaptıracağım. Şuan bunlara odaklandım.

Kısacası kendime değer vermeyi, bana değer vermeyen insanlara takılmayı bıraktım. Kendimi geliştiriyorum. Her şeyin para olmadığını ve kendime değerli anılar bırakmanın daha önemli olduğunu öğrendim. Paramı daha iyi kontrol edebilmeye başladı, 3 5 yatırım yapmaya başladım. Kısacası yaşlılığımda "çok kötü bir ömür yaşamışım" demek istemiyorum. Anın tadını çıkartıyorum.

Kendinizi bunalıma sokmak yerine hayat kalitenizi arttırmışsınız. Başkasını kafaya çok takarsan mental ve fiziki olarak çöküş kaçınılmaz olur. Spor gerçekten iyi geliyor.

Senin adına çok sevindim. Erken yaşta olduğu için bazen yanlış şeyleri “aşk” diye nitelendirebiliyoruz. Çocukluktan yetişkinliğe geçiş sürecinde yanında olmuş bir arkadaş olarak görebilirsin. “Körün gözünü açtığında attığı ilk şey bastonuymuş” derler biraz öyle olmuş. Küçük bir yerde dışarıyı görmediği anda seninle olmuş ve büyük bir alana geçtiğinde seni gözü görmemiş. Umarım senin için her şey güzel olur

Tebrik ederim, kendi değerini bilmekten daha kıymetli bir şey yok. Sizden bir tane var. Bir kere bu dünyaya geliyorsunuz, tadını çıkarım.

Daha çok gençsin be kardeşim karşına daha ne insanlar çıkacak ben o yaşlarda takıldığım kızların adını sanını unuttum bizde aşık olduk ettik tabi lakin 19 yaşında yaşın verdiği enerji paha biçilemez sana tek tavsiyem aklına takmamayı oluruna bırakmayı öğren.

Sağlıklı beslenme - sigarayı bırakma ve spor yapman çok güzel daha ergenliği tam olarak tamamlamadın 22 yaşına kadar ne yaparsan vücüdun için kar sayılır.

Hayatta sana başarılar

okumadım ama hakkında hayırlısı

Bi' erkek âşık olduğu zaman adam olur.

Bu hayatta insanlara en kötü anında bile en iyi versiyonunda görünceksin. İtibardan asla tasarruf etmiceksin. Ben 27 yaşındayım bunu ögrendim.

Çok doğru bi karar vermişsin. Sakın geri dönme daha önüne ne fırsatlar çıkıcak ne üzüntüler ne mutluluklar yaşicaksın. Hayattan keyif al ve her duygunun var oldugunu hiçbir zaman unutma. Umarım çok mutlu oldugun günler seni bekliyordur. Herşeyde vardır bir hayr.

Bi abin olarak söylüyorum herkesin hayatında böyle bir an yaşanmıştır. Keza eşim ile bende çok yaşardık 20 li yaşlarda bekarken simdi o bana ben ona soruyorum ağlar miydin vs hayatta yapmazdım diyoruz bazı şeyler tecrübe ister. Sevindim hayata olumlu yönden tutunmana. Öyle zamanlar oluyordu ki iş yerime kadar gelip beni alıyordu konuşcaz diye açmadığım için telefonları. Öyle zamanlar oluyordu ki kapısında yatıyordum 2 dk pencereye çıksın diye. Yani ilişki de iyi de kötü olan şeyler karşılıklı olmuyorsa hep senden gidiyorsa bi yerde salmak gerekiyor yoksa hasta olursun kafayı yersin

kendi değerinizi anlamışsınız, hayırlısı olsun hangi işle meşguldünüz acaba