Hayallerimi çaldılar, aldı kaçtı vicdansızlar...

Selam olsun,

Yahu insanın parası pulu çalınır hatta gömecek kadar serveti varsa harita bulur X yazan noktaya gider gömüyü de çalabilirsin ama bir insan hayalleri çalınır mı ya hu?
Cümle arasına gizlesem yine ne yapar ne eder bulurlar gibi hissediyorum.
Yani düşünsenize bir cümledeki gizli özneyi çalmakla bir insanın hayallerini çalmak arasında fark var mı?

Saklamışımız beynimizle kalbimizin kesişme noktasında sapa bir yere kurduğumuz hayalleri.
Seslendirmemişiz bile kim nereden bulup alıp kaçıyor anlamış değilim.
Ya çalınan ve hükümsüzdür notu düştüğüm hayallerim çok sıradan ve geneldi ki çalınabildi ya da çalınacak başka bir şey kalmadı o yüzden çalındı.
Bunun yanıtını bilemediğimi iddia ederek samimiyetsizlik yapacak olsam da çalınan hayallerimiz üzerine birkaç satır yazmak isterim.

Tamam kabul ediyorum fantastik bir hayal değildi ama yine de benim hayalimdi. Ben büyüttüm onu umutlarımla.
İyilik yayılacak, insanlar daha iyi insanlar olacak gibi şeyler.
Fikirsel ya da maddi değeri de yok kim neden alıp kaçsın onu çözemedim.

Hepimiz bilmeden birbirimizin hayallerini alıp kaçabiliyoruz ya da daha naif ifade etmem gerekirse bilmeden de olsa birbirimizin hayallerini yok edecek sözler söyleyebiliyoruz, eylemler yapabiliyoruz ve bazen hiçbir şey yapmamamız buna neden olabiliyor.

Bir çiçek büyütür gibi sabırla suyunu umut olarak, toprağını mayamız olarak verip büyütmeye çalışıyoruz hatta bazen büyümeyeceğini bildiğimiz halde bile büyüyecek diye umut etmekten vaz geçmiyoruz.
Her insanın hayalleri vardır eğer bir pintilik varsa en azından bir hayali vardır.
İnsanlar hayallerini söylemekten vaz geçti yazmayacağım zira kendisinden o hayali saklayıp yokmuş gibi yapar hale gelmiş durumda.
Kendi hayallerini toplum baskısıyla "saçma" "çocuksu" "faydasız" gibi potansiyel cevaplarla gizlemek değil hakikatten yok ediyor.
Gizlese kendisiyle kaldığında yine bir yudum su verir gizli gizli büyütür.
Genelde ortaya atılan "popüler" hayalleri yani toplum tarafından makul görülebilecek hayalleri sahiplenir ve aşılarını yaptırıp güzel bir isim verip karnesini de çıkartır hale geliyoruz.
Bu sahiplenme öyle böyle değil zaten hep bizimmiş gibi.

Ama...

Oturmuyor işte basmakalıp hayaller.
Zorluyoruz, kendimizi ikna etmeye çalışıyoruz, hatta inanmış gibi bile yapıyoruz ama cıks.
Bir an geliyor ve Dostoyevski'nin kitaplarındaki o gecenin kasveti sokağın her tarafına yayılmış, gece lambasının cılız ve kendi dışında kimseye faydası olmayan ışığının aslında bir yolu aydınlatan bir ışık olmadığını aksine karanlığın içinde kalacağımız süreyi uzatan bir araç olduğunu fark ediyoruz.

Bir bakıyoruz hayatımıza, kişiliğimize yani bizi biz yapan bize ait hayal bile yok ortada.
Hayallerimizi çalmışlar.
Ne hayaller, ne alıp kaçan hırsızlar ne de hükümsüzdür ilanı vermek dışında çaba göstermeyen bizlerin umurunda bile değil.

Yerine elbette ekonomi, para, kazanç, başarı, zirve, en iyisi olmak, alkış almak vb. şeyler bırakmışlar bizde hayalimiz diye bunlar üzerine bir şeyler yapıyoruz işte.

Eğitimli, düşünebilen, sorgulayabilen toplum.
En az %50 hayallerin çalınmamasına destek olur.

Güzel yazmışsınız hocam ama toplumun en büyük sorunu okumak ve okuduğunu anlamamak. O yüzden de yazdıklarınızı kimler anlar merak ediyorum.