Size bir güzel insanın hayatını yazacağım.

Selam olsun,

Bir adam tanıdım.
Cinsiyetini belirtmek için değil gerçekten kelimenin tam anlamını karşılayan biri olduğundan adam yazdım.

Bu adam belediyenin memurları için yaptığı bir yazlıkta derme çatma bir kulübede yaşıyordu.
Allah mekanını sevdiğinin yanı etsin.

Bende bir memur çocuğu olarak o yazlıklardan birinde kalıyordum senenin 3 ayı kadar.
Herkes babamın arkadaşı, müdür arkadaşları, personelleri vs.
Herkes birbirini tanırdı, çocuklar olarak bizde diğer çocukları tanır çok sosyal bir ortamda senenin 3 ayını geçirirdik.

Bahsettiğim şekilde her sene 3 ay olarak yaklaşık 10 yıl boyunca aynı yerde kalıyorduk.
Babam müdür, şu numara babamın personeli, şu oda x müdürün, şu odalar güvenlik vs.
Hepsi tamamda bu derme çatma kulübe???

Bir adam kulübeden yazlık alanın her tarafına iplerle dolaşıyor.
Gözleri görmüyor (Doğuştan değil, alkolden) kimseyle konuşmuyor ve direkt olarak gideceği yere gidip sonra kulübesine dönüyor.
Babama bu adam kim dedim ne işi var burada biz ondan korkuyoruz vs.

Babam anlattığında yani o yaşlarda bile yüreğimin kanadığını hatırlarım.
Yürek kanamasını yaşayan bilir, yıllar geçer o kan kurumaz. Yara hep tazedir.

Bu adamın sevdiği bir kadın var.
Kadını ailesi bir başkasıyla evlendiriyor ve adam alkole bırakıyor kendisini.
Zamanının en büyük oltacılarından birisi.
Bugünkü oltacılar gibi düşünmeyin, Türkiye'nin en iyi balıkçılarının misina, kanca ya da çapari dizaynı ve düğümleri Karadeniz'de bile bilinen bir üstat.
Varlıklı ve yakışıklı bir adam.

Ne var ne yok salıyor.

5. 6. yıl gibi ben girdim kulübesine ve dedim ben şunun oğluyum.
Güldü, rahmetli babamın o kulübeyi kendi cebinden yaptırdığını, aylık tüm masraflarını karşıladığını ilk kez o gün öğrendim.
Gitmeler, gelmeler derken yıllarca babam ve birkaç kişi dışında kimseyle konuşmayan o güzel adam benimle konuşmaya başladı.

Anlattıklarını yazmıyorum ama insanın tüm duygularını dağlayacak kadar dramatik.
Ben kendim dahil hiç bir insanda böyle bir aşk, sevgi görmedim.
Sevdiğini başkasına vereli 20 yıldan fazla olmuş ama hala onu anlatırken sanırsınız 10 dakika önce yanından gelmiş.
Ne teklif ederseniz, ne çare sunsanız, maddi ya da manevi bir saniye içinde bir bakışına değişmem diyor.
E sen artık o bakışı görmüyorsun, karanlık içindesin...
Sen öyle sanıyorsun diye bana sadece onun gözlerini en az yarım saat anlatabiliyor.
Ama böyle tarif gibi değil hani en sevdiğin şeyi anlatırken nasıl keyifli ve neşeli olursun aynen öyle.

Bu adam günde birkaç şişe şarap içerdi.
Şarapçı derlerdi, sapık derlerdi, deli derlerdi, kimseyi sevmez derlerdi...

Ömrünü sevdiğine adamış ve hayatında kendi dışında kimseye zararı dokunmamış.
Böyle naif bir insan yaşadı.

Bu yaşıma kadar binden fazla kitap okumuşumdur ne kadar güzel değil mi?
Birçok kişiye kendimce tecrübelerimi aktarmaya çalışıyorum.
Bunların hepsinin temel taşlarından birisi o güzel adam. İnsanların ayyaş, sapık, deli olarak gördüğü adam benim için en güzel adamlardan biriydi.

Kendisine yaptığını doğru/yanlış diye yargılamıyorum.
O konu başka bir konu ama yazmıyorum konuşmalarımızı yani nasıl özetlesem...
Bir gün hiç aklına geldi mi madem o kadar çok seviyorsun ve o başkasının eşi sen neden hala yaşıyorsun diye? sorduğunda benim ne hale geldiğimi düşünün.
Gözümden yaş geliyor ve biliyorum ağladığımı bildiğini. Görmesi gerekmiyor, anlıyor.
Ölürsem, onu sevemem evlat dediğinde zaten bitiyor insan.

Niye yazdım, açtım bu konuyu?
Ruhu şad olsun.
Böyle bir insan yaşadı İstanbul'un Küçükçekmece ilçesinde.

Yani okurken aklımda yazabileceğim bir sürü cümle vardı.

Şu cümleyi okuduktan sonra her şey yok oldu bi anda.

Muazzam, inanılmaz, parçalayıcı, kusursuz.

"Ölürsem, onu sevemem evlat."

Mekanı cennet olsun. Hayat, herkese adil davranmıyor maalesef. Şu gelip geçici fani dünyadan sonra hayırla ve sevgiyle anılanlardan oluruz inşallah. En önemlisi bu..

Maalesef böyle soğuk ve insanlarla pek konuşmayan kişilere hep ön yargılı davranırlar. Kişinin ne yaşadığını neden bu şekilde davrandığını sorgulamazlar. O delidir, zararlıdır, pistir bilmem ne diyerek uzaklaşırlar. Halbuki bilmezler ki o kişi hayatında çok fazlasıyla acı yaşamıştır ve hepsinden daha samimidir, daha iyi niyetlidir. Sadece hayata küsmüştür