Ben başlayayım da ortam yumuşasın: Üniversite yıllarında, tüm sınıfın ve hocanın olduğu kalabalık bir amfide sunum yapıyorum. Heyecandan her şey birbirine girmiş ama bir şekilde bitirdim. Tam yerime oturacakken, o sessizlikte nasıl becerdiysem ayağım takıldı ve elimdeki tüm not kağıtlarını havaya saçarak yavaş çekimde yere kapaklandım. Amfideki o "FFFSSSSŞŞŞŞ" diye yayılan gülüşme sesini ve hocanın "İyi misin evladım?" derken gülmemek için kendini zor tutuşunu asla unutamam. O an yer yarılsa net girerdim.