Artık Bayramları Sevmiyorum.

Ne gözlerle bakarsanız öyle görürsünüz kusur bulmak için bakan kusur bulur hocam takmayın kafanıza yatın dinlenin canınızı bu kişilikler için üzmeye değmez.

Annemi ve babamı kaybettiğimden beri bayramların benim için bir anlamı kalmadı.
14 yaşımdan beri askerlik dışında iki ay bile işsiz kalmadım. Kendimi bildim bileli çalışıyorum. Dönercilik yaptım, kuyumculuk yaptım, ortacılık yaptım... Mesleğimi tanıyana kadar her işi denedim.

Hayatım bazı sebeplerden dolayı bir türlü düzene oturmadı. Tek hatam, yanlış insanlara güvenmek oldu.
İlk evliliğimi 19 yaşında yaptım. Tam 17 yılımı aldı. Hayatımdan çaldı. Kurtuldum derken, bu kez kurduğum yeni hayatı lekeleyecek bazı meselelerle karşılaştım.
Her şeyi gizlice halletmeye çalışırken sağlığımı kaybettim. Kekemelik, kalp krizi, felç ve şimdi de omuz bağı yırtığı...

Allah bağışlasın, bir kızım var. Yaklaşık 8 aydır kendi evimi bile kuramadım. Askıda ekmek aldım, hâlâ alıyorum.
Maaşım kesintili, icra bloke... Ay sonunda elime geçen para 3-4 bin lira. O da yetmeden bitiyor.
Kaldığım ev satıldı, yeni bir yer bulmam gerekiyordu. Eşyalarım sokakta kaldı.

Uçan kuşa borcum var.
Herkes bir şey söylüyor:
"Ne yapıyorsun böyle?",
"Ee kazandığın ne oldu?",
"Az harca biraz..."
Borcu lüks tüketimden zannediyorlar.
Herkes konuşuyor.
Duymazdan geliyorum ama içime işliyor.

Bir haftadır burgercide çalışıyorum. Sakat kolumla temizlik yapıyorum, paspas çekiyorum.
Sırf biraz harçlık alayım da kızımı mutlu edeyim diye...
Hakaret yemesem de insanların tavrı, bakışları bitiriyor beni.
Sabah 7’de mesaili işime gidiyorum. Akşam 6’da çıkıyorum. Oradan gelip gece 10-11’e kadar temizlik yapıyorum.
Eğer boş dükkan bulursam grafik tasarım işiyle uğraşıyorum.

Dört ayda üç kere intiharı düşündüm.
Ama cesaretim yok.
Ama bir gün... Olacak diye korkuyorum.

Hayat zor.
Kendimden biliyorum, başkasına kulak asmam.
Derler ya, “Yüreğinin götürdüğü yere git” diye…
Eskiden daha karamsardım.
Ama şimdi... Sanki bir şeyler değişecek gibi.
Tekrar mutlu olacağıma inanıyorum. Çünkü hak ediyorum.
Hayatım boyunca kimseyi incitmedim, kimseye zarar vermedim.
İşimi titizlikle ve özenle yapıyorum.

Şu anda sadece umuduma tutunuyorum.
Gerisi umurumda değil.

Sakın kendini yalnız hissetme. Yanındayım.

Hocam çabalamış ama bir yerlere gelememişseniz kendinizi doldurmanıza gerek yok, ben çalışmasamda oluyor pasif gelirlerimiz var kısacası benim paraya ihtiyacım yoktu. Ancak toplumun baskısıyla birlikte bende bir dönem kapı kapı gezip iş aradım hatta 1-2 yerde iş öğrenmek amacıyla ücretsiz bile çalıştım. Çevreme bakıyorum hiç bir vasfı olmayan bomboş insanlar bir yerlerde memur, müdür olabiliyordu. Bana defalarca torpil teklif ettiler düşündüm taşındım çocukluğumdan bu yana hep dürüst olarak yaşadım ve kararımı verdim bana ters işlerdi. Kendime bir iş yeri açayım boş boş oturayım diyede düşündüm ama bana göre değildi. Toplamda 3 kez KPSS'ye girdim, ilk 2'sine 6'şar ay çalıştım ama başaramadım. 4 yıl önce son KPSS'ye 25 gün vardı bir anda çalışma azmi geldi sabahlara kadar uyumadan çalıştım ve başardım.

Birilerini dinlerseniz sizi hep üzeceklerdir, elinizden geleni yapın ve hayatı olağan akışına bırakın. Eskiden sizin yaşadığınız psikolojiye sahiptim herkes çok çabuk beni üzebiliyordu ama şuanda hiç kimseyi takmıyorum, sizinde bu seviyeye ulaşmanız lazım.

Merhaba hocam,
ben de sizin gibi düşünüyorum. "Nerede o eski bayramlar" klişesi tamamen doğru. Artık eskisi gibi sevgi ve saygı kalmadı. Bayramların hiçbir anlamı ve amacı yok.
Bayram günü olmasına rağmen, bayram gibi hissetmiyor çoğu insan. Özellikle ülkedeki ekonomik kriz, refah seviyesinin düşük olması insanların yaşam enerjisini, mutluluğunu, birbirine saygı ve sevgisini alıp götürdü.
Bu akrabalar ve komşular arasında çekememezlik, hava atma, ayak kaydırma işleri eskiden de vardı ama şu an günümüzde bu durum tavan yapmış. Düşmanlarımızı uzakta değil yakında aramak lazım.
Bugünler de geçer hocam, önemli olan karakterli bir duruş sergilemek ve ayakta kalmak.

Birebir aynı durumdayız hocam ve sizi çok iyi anlıyorum. İnşallah bu süreci de atlatırsınız.

Bizim gibi insanların anlaşılması çok zor. Çünkü insanlar daima süslü ve etiketi olan şeyleri tercih ederler. Markette bile herşeyden önce ambalaj ürünü satar, marka satar. Oysa içerik tamamen sürprize dayalıdır. İnsan içinde dışından bakınca adam sanabileceğiniz bir çok durum var ama yok.
Her neyse ben daima şunu diyorum, bizim gibi insanların kendine hesap vereceği işleri olmalı. Diğer türlü sürekli düşünmek yorar, yoruyorda.

Bazen teker ters döndü mü düzeltmek için biraz zaman gerekir bu zaman aralığında akrabalardan gerçekten uzak kalınması gerekiyor.

Senin iki sorunun var
Birincisi kafaya takmak
İkincisi karşı laf atağı yapıp susturmamak

Herkesin içinde Sen neden evlenmiyorsun? diyen birine hayrola kızını mı vereceksinde lafını açıyorsun ? deyip sustur.
Neden çalışmıyorsun? Diyene kendine ücretli hamal mı arayışına girdin hayrola? deyip İnternet çağında İnternetten çalışanı anlayabilecek birine benzemiyorsun. Anlatsam da anlamazsın de herkesin içinde boz... Sonraki bayramlar yanına bile yaklaşamaz...
Kazanmak için uğraşmayacağın kişiyi harcamak için fırsat gelince kullan, lafınla boz

Doğru söylüyorsun abi, böyle gereksiz yere rahatsızlanıyorum.