O kadar mutsuzum ki..

Yaşım 39, lisans maliye mezunuyum. Evliyim ve 7 yaşında bir kızım, 3 yaşında bir oğlum var. Yaşıtlarım çocuklarının geleceği için planlar yaparken onların belirsiz bir geleceğe büyümesinden dolayı çok suçlu hissediyorum.

Haftalık 5000 tl ye bir işte çalışıyorum. Sigorta yok, ev yok, araba yok, birikim yok bu yaştan sonra da olmaz gibi görünüyor. Allah kimseyi kaldıramayacağı yükle sınamazmış ama şu aralar kaldıramadığımı hissediyorum. Her şeyi bir tarafa bırakıp tüm dertleri unutup çoluk çocukla güzel bir bayram geçirelim dedik hopp çamaşır makinesi bozuldu. Yani hayat resmen hop kardeşim sana mutluluk yok diyor. Sanki böyle geçmişte başka bir evrende yaşamışım ve büyük günahlar işlemişim de bu dünya da o evrenin cehennemi gibi geliyor.. Tamirci geldi baktı kazan düşmüş dedi ve yeni kazanın fiyatı 7500 tl imiş. Bu tür acil ve zor durumlarda birikimin olmaması çok daha köyü koyuyor. Başını eğip sağdan, soldan ne zaman ödeyeceğini bilmediğin bir borç istemek insanın kendisine olan saygısını sıfırlıyor. Hallediyorsun halletmesine ama her borç alışında samimiyetin kaybolduğunu da hissedebiliyorsun ve böyle parasal mevzular yüzünden çok sevdiğin insanlarla araya soğukluk girmesi insanı çok üzüyor...

Öte taraftan bir gün kirası gecikse zebani gibi başımızda dikilen ev sahibi, bir gün gecikse kesilen faturalar, çoluk- çocuğun ihtiyacı falan.. Alayım çoluğu çocuğu biraz gezeyim diyorsun gidecek parayı düşünüp, kira var, faturalar var deyip kıpırdayamıyorsun... Bunların daha beterini yaşayan milyonlarca ailenin var olduğunu bilmek ise çok daha acı verici...

Ekonomiyi falan es geçelim hade, ülkedeki siyasi kaos ve duruma baktığında da geleceğin düzeleceğine dair olan bir umut emaresi yok ki..

İşin kötüsü de derdini anlatacağın kimse yok.. Beterin beteri vardır, sağlık olsun gerisi kolay gibi sözlerle avutıluyorsun. O yüzden içine içine atıp duruyorsun.. Elbette beterin beteri vardır ve sağlık olsun ama insan bazen derdini anlatmak varolan sorunlar hakkında çözüm arayışında bulunmak, fikirler dinlemek istiyor..

Muhtemelen forumdaki çoğu kullanıcı benden gençtir. Bir abi olarak Size tavsiyem düzenli bir geliriniz ve kötü durumlar için b planı bir birikiminiz olmadan, asla evlenmeyin. Bireysel sorunlar başka ama sorun aileye yansıyınca insan vicdan azabı çekiyor ve alması gereken yolu hiç alamıyor. Yani şöyle söyleyeyim ben 2012 mezunuyum, öğrenciliğim de çok zor geçti ve o zamanlar 200 tl öğrenim kredisi bursuyla bile çok daha mutluydum ve bu kadar sıkıntı çekmemiştim. Mevcut koşullarda hayat sandığınızdan çok daha zor ve öyle toz pembe değil.. Aksi durumda ne yaşarsınız ne de yaşatabilirsiniz..

İyi bayramlar...

Öncelikle hissettiklerin tamamen anlaşılır ve insanca duygular. Yaşadıkların gerçekten zor ve ağır ama şunu bil ki yalnız değilsin. Bugün birçok insan seninle aynı sıkışmışlık hissini yaşıyor. İçinde bulunduğun durumun ağırlığını hafife almak istemem ama en azından duygularını ve sıkıntılarını ifade etmen bile bir çıkış yolu aradığını gösteriyor. Bu bile önemli bir şey.
Hayat bazen üst üste yük bindiriyor, insan “Bu kadar yükü nasıl taşıyacağım?” diye düşünüyor. Hele ki bir ailen varsa, çocukların varsa sorumluluk duygusu insanın sırtına binen en ağır yük oluyor. Ama unutma, bu günler geçici. Bugün yaşadığın sıkıntılar belki bir yıl sonra, belki beş yıl sonra çok daha farklı bir noktada olacak. Şu an her şey karanlık gibi görünebilir ama en zifiri karanlık bile gün doğmadan hemen önce olur.
Şunu unutma: Çocukların seni “çok paran vardı” diye değil, “çok güzel bir babaydın” diye hatırlayacak. Onların gözünde senin en büyük gücün; her zorluğa rağmen yanlarında durabilmen, onları sevmen, onlara sarılabilmen. Paranın satın alamayacağı şeyler var ve inan, çocuklarının gözündeki o sevgi her şeyden daha değerli.
Belki şu an birikimin yok, belki işin güvencesiz ama bu seni başarısız yapmaz. Hayatta en büyük başarı, düştüğün yerden tekrar ayağa kalkabilmek. Şartlar ağır olabilir ama sen pes etmediğin sürece kaybetmiş sayılmazsın.
Biliyorum, bazen “Bu kadar yükü tek başıma nasıl taşırım?” diye düşünüyorsun. Ama unutma, her fırtına diner, her kışın bir baharı gelir. Bugün bir çözüm bulamıyor gibi hissedebilirsin ama belki de yarın hiç beklemediğin bir kapı açılacak. Umut etmek, vazgeçmemek en büyük gücün olsun.
Ve lütfen kendine yüklenme. Hayatın seni cezalandırdığını düşünme. Bazen hayat bizi sınar ama bu sınavın sonunda güçlenen, olgunlaşan ve belki de çocuklarına daha büyük bir hayat dersi veren bir baba olarak çıkacaksın.
Şimdi derin bir nefes al, çocuklarının yanına git, onlara sıkıca sarıl. Çünkü şu anda onların sana en çok ihtiyacı olduğu gibi, senin de onlara en çok ihtiyacın var. Seni gerçekten sevenler için, pes etmemen gereken bir hayatın var.