80li 90lı yıllarda büyüklere saygı vardı. Ancak sadece büyük oldukları için saygı vardı. Ahlak edep merhamet gibi konularda pek de meziyetleri yoktu. Büyük diye saygı duyduğum insanları yakından tanıdıkça iğrendim. Çoğunluğu öldü. Onlarla birlikte çeşitli kötülükler de azaldı. İnanılır gibi değil, herkes yeni nesli gençleri z kuşağını eleştirir. Ancak eski nesiller hiç de sütten çıkmış ak kaşık değildi.
Bir de saygı meselesini çok yanlış anlamışlar. Bir ortamda yaşı büyük olanlar otorite olur, küçük olanlar ise onlara itaat eder. Yapılacak bir hizmet işi varsa küçükler veya en küçük birey o işi yapar.
***
Kuran'a göre insanlar iyiliği emredip kötülükten sakındırmalıdır. Ancak bizim büyükler hep gevşek zevzek şeyleri özendirip seviyesizce espiri yaparak küçüklerle dalga geçerdi. Aslında iyiliği emredemezlerdi, çünkü onlar da pek bilmiyordu.
Bizim zamanımız böyle değildi, biz böyle değildik diyenler %90 fırıldak laubali gevşek bir hayat yaşamıştır.
Büyük olmanın getirdiği otorite ile ben doğruyum ben haklıyım benim dediğim olacak inatçılığı her yerde vardır. Akran olan iki büyük de aynı durumda olduğuna göre, bunlar da çoğu zaman kendi arasında kavga eder. Eski kavgalar da daha gürültülüydü... Büyük adamların kavgası da büyük oluyor.
***
Adaleti saygıyı merhameti iyiliği hep kendi kafasına göre yorumlayan zombi büyüklerimiz, kendi çocuklarını yetiştirirken de adalet saygı ahlak gibi kavramlardan yoksun bıraktı.
