Merhaba,
Pandemiden önce çok güzel bir hayatım vardı, ilk vaka bildirilmeden bir kaç gün önce öğretmenlik formasyonunu tamamlamıştım. 2 hafta sonra annemle beraber şuanda yaşadığımız ilçeye geri dönecektik.
Devamsızlığımı kullanmamıştım ve üniversitenin son senesiydi. 11 mart 2020 tarihinde ilk vakanın açıklanması ve ardından eğitime ara verilmesiyle beraber (14 marttı galiba) şuanda yaşadığımız ilçeye döndük.
Ondan sonra ki süreç çok kötüydü 1.5 seneye yakın çok fazla dışarıya çıkmadım, sadece aylık alışveriş yapıyordum veya arkadaşlar getiriyordu.
2022 yılından itibaren kısmen dışarıya çıkmaya başladım ve 2023 yılında askere gidene kadar (temmuz) çok fazla dışarıya çıkmadım arkadaşlarımla bile buluşmuyordum.
Şuanda da bu şekilde devam ediyor, dışarıya çıkmayı bile canım istemiyor.
Benim üzerimde bıraktığı etkiler;
- Satın aldığım eşyaları yıkadığım için pandemi sonrasında temizlik konularında takıntım oldu.
- Belirsizlikler yüzünden ve askerden sonra bir süre panik atak oldum. Bu süreç çok zordu, Allah'a şükür bu durumu %90 düzelttim.
- İnsanlarla çok fazla görüşmediğim için kalabalığa girdiğim zaman darlanıyorum, bir kafeye gidip oturmak boşa zaman kaydı gibi geliyor.
Peki sizin, pandemiden sonra hayatınız nasıl değişti?
Hocam çok güzel başladığım üniversite yıllarımı; fiziksel ve mental sağlığımı altüst etti. İngilizce hazırlık eğitiminin ilk dönemini tamamlamıştım, ikinci dönemin başında başlayan pandemi 2. sınıfın başlangıcına kadar devam etti. Neredeyse bütün pandemi boyunca o zamanlar yaşım 20nin altında olduğu için eve kısılıp kaldım, malum belirli yaşlara sokağa çıkma yasağı vardı. Bilimsel hazırlık mahiyetinde geçen üniversitenin birinci yılı olduğu gibi boşa gitti. İkinci yıl kampüse geldiğimizde ortam çok garipti. Herkes birbirini Whatsapp gruplarından tanıyordu, daha önce birbirleriyle yazılı olarak çok muhabbet etmişlerdi ama kimse birbirinin yüzünü bilmiyordu. İnsanlar ders bitince oturup muhabbet etme, kampüste dolaşma, beraber bir şeyler yapma gibi sosyal yeteneklerini ev hapsi döneminde kaybetmişlerdi. Herkes ders bitiminden sonra kaldığı eve veya yurda kaçıyordu. Kendi arkadaş çevremde bunu tam yavaş yavaş kırmaya başlamışken bu sefer de Şubat depremi oldu, bizi yine evlerimize gönderdiler. Kendi çocuklarını parasıyla yurtdışında okutan birtakım insanlar, bizim gibi kendi ülkesinde üniversite okumaya çalışan gençlerin eğitim hayatlarını verdikleri kararlarla mahvettiler.
Üniversiteye başlarken neler neler hayal etmiştim; bir çok şehir gezecek, belki yurtdışına gidecek, arkadaşlarımla beraber bölümümüzle alakalı projeler üretecektik. Farklı teknoloji yarışmalarına katılıp, derece elde edecektik; üniversitemizde daha önce el atılmamış bir alanda üretim yapıp bir iz bırakacaktık. Son 4 senelik hengamede hepsi boşa gitti. Ne gezebildik, ne bir şey üretebildik, ne de bir iz bırakabildik. Geriye ne hayal kaldı, ne arkadaşlık, ne de umut. Dökülen saçlarımızla; kaybettiğimiz sağlığımızla ortada dımdızlak kaldık.
