Hastanede sedyeye çıkmaya çalıştığımı ve burnumdan boru sokup ağzımın içinden mideme doğru kömür verdiklerini ve kustuğumu hatırlıyorum. Sonrası yok, bilincim gitti.
2 gün bilincim kapalı yoğun bakımda yattım. İlk gün durumum kritikleşmiş. Kan alıyorlarmış sonuç çıkmıyormuş. Karbondioksit tavan yapmış. 3. günden sonra gözlerimi arada bir açtığımı ve neredeyim ne olmuştu diye söylenip anlamaya çalıştığımı hatırlıyorum. 16 yıl panik atak yüzünden evden zor çıkan babam 1000 km uzaktan yanıma gelmiş. Yoğun bakıma yanıma girmiş, elini tutmuşum.
5 gün yoğun bakımda kaldım. İlaçlar vücudumdan komple atılmadığı için etkisi devam ediyordu, sürekli uyuyordum. Hemşireler sürekli gelip bana sesleniyorlardı. Burnumdan ağzıma ve oradan mideye giden boruyla beni besliyorlardı. Yutkunurken boruyu hissediyordum. Burnumdan hava veriyorlardı. Sol ve sağ kolumda 2'şer 3'er damar yolu açılmıştı. Boynumun sağ tarafında da vardı, 4-5 yeri delmişler. Sonda takılıydı idrarı alıyordu. Çıplaktım sadece bez bağlıydı.
Yoğun bakımın 4 ve 5. günü biraz daha uyanıktım. Hemşireler gelip su sıkıp bezle vücudumu siliyordu, bezimi açıp değiştiriyorlardı yan çevirip sırtımı siliyorlardı. Hemşireler kadındı ama bezimi değişip her yerimi görmelerine rağmen utanmak aklıma bile gelmiyordu, her yerimde boru takılıydı utanmak düşüneceğim en son şeydi. Şunu belirtmeliyim ki hemşireler melek gibiydi. Yemek yediriyorlardı, uyanık kalayım diye kahve getiriyorlardı, kollarımdan tutup yürütüyorlardı. Haklarını ödeyemem.
4. günün akşamında ağzımdan giden boruyu çıkardılar ama içimde hala boru varmış hissiyatı 2 hafta önce geçti. Satürasyonum düşük olduğu için yoğun bakımdan çıkarmıyorlardı. Doktor sürekli derin nefesler alıp ver, öksür diyordu. Göğsümün her yanının balgamla kaplandığını hissediyordum, her derin nefes alışımda öksürmeye başlıyordum.
Nihayet 5. gün doktoru ikna ettim ve yoğun bakımdan çıkıp psikiyatri servisine çıkarıldım. Anne ve babam yanımda kaldılar 7 gün de orada yattım. Daha erken çıkmak istiyordum ama hal ve tavırlarım doktoru şüphelendirdi. Çünkü acayip mutlu ve yaşam doluydum. 1 hafta önce intihara kalkışan biri nasıl bu kadar hızlı değişebilir, yalancı iyileşme olabilir yine intihara kalkışırım diye düşünüyordu.
Format atılmış gibiydim. Evet aileme evlat acısını yaşattım ama 1 musibette 1000 nasihat vardır olayını yaşadım. Artık aldığım nefes bile zevk veriyordu. İntihar mektubumda felsefe yapıp depresyonda olmadığımı yazmıştım ama meğer uzun yıllardır düzenli depresyon yaşıyormuşum. İntihar olayıyla her şey çözüldü. Bizimkiler borçları kapattı, insanların içindeki iyiliği görmeye, hayata pozitif bakmaya başladım.
Şu an ise gelecek kaygısı yüzünden yine depresif düşüncelere sahibim ancak bunun hastalık derecesinde olmadığını, herkesin yaşadığı bir durum olarak görüyorum. Ailemin benden bir beklentisi yok, 1 yıl kafamı dinleyip kafama göre takılacağım. İntihar düşüncemde yok, önüme ölümsüzlük iksiri koysalar düşünmeden kafama dikerim :d
Biraz uzun oldu ama intihar düşüncesi olanların eğer ölmezse yaşayacağı durumları anlatıp mümkünse onları vazgeçirmek ve yoğun bakımı merak edenlere nasıl bir şey olduğunu anlatmak istedim. Okuduysanız teşekkür eder, sağlıklı günler dilerim.
28 kişi bunu beğendi.
