Çok düşünüyorum, günlerce uyuyamıyorum...

Merhabalar,

Bir türlü uyku uyamıyorum, sürekli sig*ra kullanıyorum yetmiyor günler bana yetmiyor sürekli bir şeylerin eksikliğini hissediyorum, bazen bir hafta boyunca uykusuz zombi gibi yaşadığım oluyor, nefes almam bile bana batıyor, sürekli bir sorgulama içerisindeyim ve insanları anladıkça daha da uzaklaşıyorum hayata karşı tutunacak hiçbir şeyim yok, tek beni tutan şey ailem.

Eskiden en ufak bir müzik dinlerken bile zevk alıyordum şimdi ise müziklerim de benim gibi ruhsuz durumda.

Psikiyatri'ye gittim ve ileri derecede teşhisler konuldu ve ilaç verildi 3 ay falan kullandım daha sonrasında ise Parkinson hastalığı gibi titremeye başladım ve zevk almaya başladım ama hislerim tamamen ölmüş durumdaydı, insanlarla sürekli enerjik oluyordum bu seferde bu birkaç aydır bıraktım ama kötü etkileniyorum anlamıyorum hayatın tüm alanında en ufak bir noktayı bile düşünmeye başlıyorum acaba altında ne anlam yatıyor diye.
Bazıları bana bu kadar ince-derin düşünme kafayı yersin diyorlar ama aldırış etmiyorum varsın delireyim umrumda değil. Etrafımdaki insanlara bakıyorum bazen (bana göre) acınacak hallerine bir insan için şekilden şekile giriyorlar ya da sürekli sahte, çıkarcı ilişkileri görüyorum her şeyden bu tür insanları gördükçe daha kaçıyorum.

İnsanların arasına girmekten çekinmem asla ama kalabalıktan artık tiksiniyorum ben yalnız başıma çaldığım enstürmanı alarak bir gölün kıyısında tek başıma çalarak zevk almaya çalışıyorum ama yetersiz geliyor ne yaparsam yapayım yetersiz geliyor mutsuzum.

İçimden geçenleri bazen kendi başıma kaleme alıyorum not defterimde boş yer kalmıyor kaç tane bitirdim defterimi bilemiyorum. Bazılarını o kadar karanlık kafada yazmışım ki okuyunca kendime üzüldüm..

Bu durumdan nasıl kurtulabilirim bilmiyorum, gittiğim psikiyatri servisinde ise doktor hanımın yaklaşımı bile beni rahatsız etti önceden gittiğim doktorum çok iyiydi en azından halimi hatrımı güler bir yüzle sordu ve benimle konuştu, doktor hanım ise içeri girdiğimde ona karşı ilettiğim iyi cümleme karşı tavrı sessiz kalmak oldu çok saçma geldi dedim bunun beni anlamasına imkan yok eğer az biraz psikolojiden ruhdan anlasaydı en azından benim ona karşı soruma güzel bir dille cevap verebilirdi.

İlaçlarımı bırakma sebebim de Parkinson hastası gibi titremem ve aşşırı sinirlenme durumum. Aslında bu sinirin sebebi de sinirimi hep karşı taraf incinmesin diye içimde tutmammış, ilacın etkisi içimizde tuttuklarımızı duygularımı rahat bir şekilde salmak.

Spora gidiyorum ama ağırlık kaldırmak, koşmak vesaire de yetmiyor zaman zaman enerjim tavan ve bazen de dipte hissediyorum bir türlü geçmiyor.

Yalnızlığımın en büyük acısını geceleri çekiyorum, geceleri balkona çıktığımda sandalyede oturduğumda s*garamı içtiğimde öylesine çaresiz öylesine anlamsız bir döngüde gittiğimi hissediyorum ki sırf daha fazla düşünmemek için bitirmeden söndürüyorum.

Her şey benim için gerçekten anlamsız geliyor, bir gün sürekli anlamlı gelecek diye mutlu olmaya çalışsam sürekli kendi içimde savaşlar veriyorum.

İnsanlar nasıl yaşıyor diye sorgulamıyor değilim aslında hiç vazifem olmayan konuları bile işliyorum içimde, Zeki Demirkubuz hayranlığım da buradan geliyor galiba.

Sizlere bu duygularımı en saf halinde paylaşmamın nedeni belki benim gibi aynı sorunları yaşayan, aynı yoldan geçen arkadaşlarımla belki daha iyi durumda önerilerinizde olabiliriz.

Geçmiş olsun

Çok teşekkür ederim.

sende bi sorun yok gibi, zekası yerinde olan insanlar genelde yaşar bunları kendine bir hedef koyup onunla motive olarak bişeylere yoğunlaş
şimdi yirmili yaşlarda olsaydım cebimde bir yol parası varsa güney doğu asyaya çeker giderdim

Hocam yeni arkadaşlıklar edinin, veya ailenizle bol bol zaman geçirin arkadaşlıkların sahte olduğunu düşünüyorsanız kendi fikrimce ailenize daha çok zaman ve vakit ayırın ailenizden başka dostunuz arkadaşınız olmaz. Umarım iyileşirsiniz

Ailemi üzmemek için sürekli mutluymuşum gibi yapıyorum, gülüyorum ama odama karanlık çöktüğünde ya da kalabalık içerisinde yürüdüğümde hep buruk bir şekilde acılarım yüzüme vuruyor. Bir anne düşünün geceleri birkaç defa geliyor sizi kontrol ediyor acaba kendine zarar verdi mi? Bu şekilde aile üyelerim var hepsini canımdan çok seviyorum ve kendime zarar verecek biri değilim düşüncelerim evet beni çok yoruyor ancak bunu aileme yapamam asla! Ama duygularımı maskelemekten yoruldum, karşımdakine hep mutlu imajı vermekten yoruldum gerçekten.

Benzer şeyleri yaşıyorum, geçmiş olsun

Öncelikle yanıtınız için çok teşekkür ederim.

Hedef koyuyorum kendime her zaman hep çalışıyorum hayatsız gibi ancak bu hislerimi düzeltmiyor sadece geçiştiriyor, odama karanlık çöktüğünde veya bir şeyler düşündüğümde hep yüzüme vuruyor bu durum.
Motive oluyorum lakin sürekli motive durumum olmuyor baze dipteyim Psikiyatri'de koyulan teşhislerden biri de Bipolar bozukluk.. Bazen hayatı çok uclarda yaşıyorum bazen de diplerde olduğum için verim alamıyorum.

Umarım bir gün her şeyi düzelteceğim günlerimi de görürüm.

İnsanları o kadar sorguladım ki hocam inanamazsınız bazıları bana diyor onların gerçek yüzlerini bilerek yaşa hayatı ama öyle olmuyor ben sahte olamıyorum, karşı tarafı anlamam için bir kere yüzüne bakıp, birkaç cümlesini dinleyerek hareketinden tahmin edebiliyorum ve bu içgüdüm beni hiç yanıltmıyor.
Ailemle yeterince fazla vakit geçiriyorum ve gerçekten çok seviyorum ailemi. Umarım her şeyi yoluna koyduğumda onlar da benimle kalabilirler ve bu her şeyi düzeltmiş halimi görmelerini çok istiyorum..